จำกฎข้อนี้ได้ แต่ข้าไม่เชื่อว่าไอ้บ้านั่นมันจะหดหัวอยู่แต่ในสำนักไปตลอดกาล”
“เมื่อใดก็ตามที่มันออกจากสำนักเมื่อไหร่ คอยดูเถอะ ฮึ่มมม”
“ทำตามที่ข้าบอกไปก่อนก็พอ แล้วก็คอยส่งคนติดตามดูมันไว้ทุกฝีก้าว”
“ได้ครับ นายน้อย”
…
ที่บ้านพักของฮู่ต้าไฮ่ หลังจากสั่งให้ศิษย์ทุกคนกลับไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงเฉินเฉียงเท่านั้นที่ยังคงอยู่
ในห้องตอนนี้เต็มไปด้วยความเงียบงัน เงียบชนิดที่ว่าแม้แต่เข็มตกพื้นก็ยังได้ยิน
เฉินเฉียงยังคงรออาจารย์ของเขาลงโทษอย่างไม่ร้อนรน
หลังจากผ่านพักใหญ่ ฮู่ต้าไฮ่ก็ได้พูดออกมา “เฉินเฉียง เจ้าสู้กับจ้าวฮั่นและศิษย์พี่ใหญ่ในสนามประลองเป็นตาย ถึงแม้ว่าทั้งสองจะอยู่ในระดับนายพลวิญญาณขั้นต้นทั้งคู่ แต่ผลลัพธ์นั้นกลับแตกต่างกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น”
เฉินเฉียงได้นิ่งคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนที่เขานั้นจะตามออกมาอย่างมั่นใจ “เรียนอาจารย์ ข้าสัมผัสได้ว่าพลังสายเลือดของศิษย์พี่ใหญ่นั้นแข็งแกร่งกว่าจ้าวฮั่นอย่างมาก นี่ทำให้ข้าไม่สามารถทะลวงผ่านชั้นพลังสายเลือดที่ศิษย์พี่ใหญ่ใช้เคลือบป้องกันร่างกายได้ อีกอย่างหนึ่งคือ ศิษย์พี่ใหญ่นั้นได้เปิดจุดชีพจรลับได้แล้วสิบสองจุด ส่วนจ้าวฮั่นนั้นกลับเปิดได้เพียงแค่จุดเดียวเท่านั้น”
“ถือได้ว่าเจ้ารู้แค่บางส่วนแต่ไม่ได้รู้ทั้งหมด” ฮู่ต้าไฮ่ในตอนนี้ได้ยืนขึ้นมาอย่างช้าๆ เขาใช้มือไพล่หลังและเดินไปในห้อง
“ความจริงแล้วต่อให้ศิษย์พี่ขอ
