ยังไงกันแน่
“ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์น้องไม่ต้องเป็นกังวลไป ศิษย์พี่คนนี้เองก็เป็นคนรักษาคำพูดเหมือนกัน และศิษย์พี่ก็ยังยึดคำมั่นที่ว่าจะไม่โจมตีเจ้าด้วยมือและเท้า”
“แต่ว่านะ ศิษย์น้องเอ้ย เจ้าคิดจริงๆหรือว่าศิษย์พี่คนนี้จะทำอะไรไม่ได้หากไม่มีมือและเท้าน่ะ”
“หากคิดเช่นนั้น จงดูและพ่ายแพ้ไปซะ”
เมื่อพูดจบ หลู่ฟางที่ยังคงยืนอยู่โดยที่มือไพล่หลังอยู่นั้น เขาได้ยกอกขึ้นสูดลมเข้าจนพองโตประดุจดั่งลูกบอลลูน ดวงตาของเขาเบิกกว้างและมองไปทางเฉินเฉียง ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้เปิดปากแล้วคำรามออกไปยังทิศทางที่เฉินเฉียงอยู่
“ว้ากกกกก”
ด้วยการที่ลอบสนามประลองนี้มีม่านพลังปิดกั้นเอาไว้ เสียงคำรามของหลู่ฟางเองก็ได้สะท้านกลับตีไปมาอยู่ข้างในนั้น ส่วนที่นอกสนามนั้น ในตอนนี้เหล่าศิษย์แผนกวิชายุทธพิเศษเห็นเพียงหลู่ฟางที่เปิดปากอ้าค้าง
แต่ถึงจะไม่ได้ยินเสียง ขนแขนของทุกคนนั้นกลับลุกชัน พลังงานสายเลือดของพวกเขานั้นกลับสูบฉีดและไหลเวียนไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นฉากนี้
ด้วยเสียงที่ทรงพลังนี้เมื่อนำมาใช้ในพื้นที่ปิดอย่างบนสนาม เฉินเฉียงที่เคยดูฉลาดเฉลียวที่ตอบโต้ได้ทุกการโจมตีนั้นกลับไม่อาจหลบหนีและทำได้เพียงฝืนต้านทานไว้
ภายใต้สายตาของทุกคนนั้นเฉินเฉียงในตอนนี้ไม่เลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดในทันที เขายอมรับความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ด้วยรอยยิ้มในทันที
