บทที่ 60 ยามที่ศิษย์พี่ใหญ่ไร้เขี้ยวเล็บ
“ศิษย์น้องนี่จะหน้าไม่อายเกินแล้วนา นี่เขากล้าตั้งกฎแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง”
“ใช่แล้ว เขานั้นต้องการมัดมือมัดเท้าศิษย์พี่ใหญ่เอาไว้ตอนประลองกันเนี่ยนะ หากเป็นแบบนั้นละก็ ข้าว่าศิษย์น้องต้องชนะศิษย์พี่ได้แหงๆ”
“ดูเหมือนว่าอาจารย์นั้นจะพูดถูกแล้ว ศิษย์น้องนั้นทำเพื่อชื่อเสียงจริงๆ การที่ระดับทหารชั้นสูงแล้ว ถ้าเขาชนะศิษย์พี่ได้จริงๆล่ะก็ แค่นี้ก็ทำให้ทั่วทั้งสำนักตกตะลึงไปทั่วแล้ว”
“นั่นสิ อาจารย์คงไม่โง่พอเอาด้วยหรอกนะ เขานั้นมองเห็นความคิดของศิษย์น้องได้ก่อนพวกเรา สองคนนั้นต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน”
“ข้าว่าดีไม่ดีศิษย์น้องจะโดนลงโทษด้วยซ้ำ”
“ท่านอาจารย์…” หลู่ฟางได้มองไปที่ฮู่ต้าไฮ่อีกครั้ง
นั่นก็เพราะความต้องการของเฉินเฉียงนั้นไม่ได้ขัดกับกฎของอาจารย์ของเขาแต่อย่างใด
เหนือสิ่งอื่นใดคือ เฉินเฉียงนั้นยินดีที่จะลงแต้มคะแนนทั้งห้าหมื่นแต้มของเขากับเรื่องนี้
แต้มคะแนนจำนวนนี้เพียงพอต่อการที่จะทำให้เขานั้นก้าวข้ามผ่านปังระดับนายพลวิญญาณชั้นกลางได้เร็วขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
ฮู่ต้าไฮ่ได้ยื่นมือมาห้ามหลู่ฟางก่อนที่จะพูดอะไรออกมา เขามองไปที่เฉินเฉียงก่อนที่จะฝืนยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย
“ไอ้ศิษย์เวรตะไล เจ้าบอกให้ศิษย์พี่ของเจ้ามัดมือมัดเท้าแบบนี้ไม่ใช่ว่าจะให้เขานั้นกลายเป็นกระสอบทรายให้เจ้าซ้อมรึไงกัน หรือเจ้าจะหมายความว่าหากเจ้านั้นไม่อาจทำอะไรในสถานการณ์แบ
