หยิ่งวางท่าทำนองว่า “ไม่ต้องบอกก็ได้” ไม่ ตรงกันข้าม เขากลับยิ้มละไมแต่ไม่เผยรอย ว่า
“เช่นนั้น ขอเชิญสหายเอ่ยความเถิด”
เสแสร้งแกล้งสำรวม หรือแท้จริงมีวาสนาแห่งฐานะ?
ต่อสายตาตรวจพินิจของจงกวง ลวี่หยางหาได้หวั่นไหวไม่ หากแต่เอ่ยเสียงราบเรียบ
“เศษเสี้ยวถ้ำสวรรค์ที่ท่านผู้ทำหน้าที่เจ้าสำนักเสาะหานั้น อยู่ใต้ท้องสมุทร ณ เมืองท่ากานถัง แคว้นเจียงหนาน”
คำพูดเพิ่งสิ้นสุด คิ้วของจงกวงก็ยกสูงขึ้นเล็กน้อย มือที่ซ่อนในแขนเสื้อก็กำลังร่ายคำนวณแล้วอย่างเงียบงัน แม้จะยังไม่สามารถสืบหาผลโดยตรง แต่ในความพร่ามัวของสวรรค์กลับมีเงาแห่งสายสัมพันธ์ไหลรินอยู่เลือนลาง เขาจึงหันไปมองชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน และพบว่านางพยักหน้าน้อยๆ อย่างแทบสังเกตไม่เห็น
‘…จริงด้วย!’
แม้แคว้นเจียงหนานจะเป็นแดนต้องห้ามที่จงกวงเจินเหรินไม่อาจมองทะลุได้ ทว่าในสายตาของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินกลับมิใช่ปัญหาอันใด หากก่อนหน้าไม่รู้ข่าว นางอาจไม่ทันใส่ใจ
ทว่าในเมื่อลวี่หยางชี้ชัดถึงสายสัมพันธ์ของเหตุและผลเช่นนี้แล้ว
หากชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินยังไม่อาจล่วงรู้ถึงการดำรงอยู่ของเศษเสี้ยวถ้ำสวรรค์ชิ้นนั้น ก็ออกจะไร้สามารถเกินไปหน่อย ซึ่งแน่นอนว่านางไม่ใช่ผู้ที่ไร้ความสามารถ
‘มีร่องรอยของถ้ำสวรรค์อยู่จริง’
‘ดูท่าคงถูกเก็บรักษาไว้ด้วยเหตุบางประการโดยไม่ตั้งใจ ทว่าเรื่องมันบังเอิญเกินไป ข้าเลยไม่กล้าตรวจสอบลึกเกินเหตุ มิฉะนั้นเกรงว่าจะถูก
