บทที่ 56 เกราะพลังสายเลือด
จ้าวฮั่นได้พูดออกมาประหนึ่งดังพูดกับตัวเองอยู่คนเดียวอยู่ไม่กี่นาที เมื่อเห็นว่าเฉินเฉียงนั้นไม่ตอบสนอง เขาก็ได้พูดออกมาด้วยคำดูถูกตรงๆแทน
“ฮึ่ม ไอ้ขี้ขลาด ลานประลองแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่มากมาย ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าแกจะซ่อนตัวอยู่ได้อีกนานแค่ไหน”
เมื่อพูดจบ จ้าวฮั่นก็ได้สะบัดข้อมือก็ได้ปรากฏกระบี่หนึ่งขึ้นมา
กระบี่ลมเฉือน
เฉินเฉียงเองในตอนนี้ยังคงสังเกตจ้าวฮั่นอยู่ในทุกอิริยาบถ ด้วยการจ้องมองนี้เขารับรู้ได้ว่าทักษะกระบี่ลมเฉือนของเขานั้นไม่ได้สูงขึ้นจากเดิมเลยแม้แต่น้อย
เพียงแค่ด้วยระดับการบ่มเพาะที่สูงขึ้น ทำให้กระบี่ลมเฉือนนี้ดูทรงพลังมากกว่าแต่ก่อน นี่ทำให้เข้าใจได้ว่า อานุภาพของทักษะนั้นขึ้นอยู่กับระดับการบ่มเพาะด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้แต่จ้าวฮั่นเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ
ตัวเขานั้นคิดเพียงว่าทักษะของเขาในตอนนี้ได้พัฒนาขึ้นมาอย่างไม่อยากเย็นเพียงเพราะเขาตั้งใจฝึกฝนมากกว่าเดิมนิดหน่อยก็เท่านั้น และเมื่อเห็นว่าทักษะของตนพัฒนา อีกทั้งสนามประลองนี้นั้นถึงแม้จะมืดแต่ก็ไม่ได้ใหญ่ไปกว่าเดิม นี่ทำให้เขาเชื่อว่าไม่ว่าเฉินเฉียงจะหลบซ่อนไปยังไงแต่ก็ต้องได้รับบาดเจ็บไปอยู่ดี
ตราบใดที่เขาสามารถพบเจอเฉินเฉียงได้ ต่อให้ต้องแลกกับการบาดเจ็บมาเล็กน้อยก็ไม่มีปัญหา สำหรับจ้าวฮั่นแล้วนั้น เฉินเฉียงในตอนนี้ไม่ได้ต่างไปจากของเล่นที่เขาจะพังทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ ตราบใดที่เขา
