ฮั่นนั้นต้องคงส่งคนมาท้าทายเฉินเฉียงจนกว่าได้รับความอัปยศอดสูแบบที่ตระกูลจ้าวนั่นได้รับเป็นแน่
“เอ่ออออ…. ศิษย์น้อง กับเรื่องนี้เจ้าไหวหรือเปล่า” หลู่ฟางเองนั้นไม่ได้คิดที่จะบอกให้เฉินเฉียงยอมแพ้แต่อย่างใด เขานั้นกลับถามออกมาด้วยความเป็นห่วง
และจากคำถามนี้ก็แสดงให้เห็นว่าหลู่ฟางเองนั้นไม่ต้องการให้เฉินเฉียงคิดยอมถอนตัวแม้แต่น้อย นี่คือธรรมชาติของเหล่าศิษย์แผนกวิชายุทธพิเศษ
พวกเขายอมสู้จนแพ้พ่ายดีกว่ายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่สู้
เฉินเฉียงยิ้มออกมาแต่ไม่ตอบอะไร เขาเพียงหันไปพูดกับกัวเหลียง“ศิษย์พี่กัว หลังจากข้าลงสนามแล้วรบกวนลงแต้มคะแนนให้ข้าสักสองหมื่นแต้มสิ ลงว่าข้าชนะนะ”
หลู่ฟางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ถ้าเฉินเฉียงไม่มั่นใจย่อมไม่กล้าลงพนันข้างตัวเองขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม เมื่อกัวเหลียงได้ยินดังนั้นแล้วเขาก็ทำได้เพียงเกาหัวแกรกๆเท่านั้น ก่อนที่จะพูดออกมา “ศิษย์น้อง เอ่อออ…. เกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่ไม่อยากจะช่วยหรอกนะ”
“แต่เป็นเพราะว่าอาจารย์ไม่ค่อยปลื้มตอนที่ศิษย์น้องได้แต้มคะแนนมามากมายก่อนหน้านี้หนึ่งแสนสองหมื่นแต้มอย่างง่ายดาย ท่านจึงมีคำสั่งออกมาว่าไม่ให้พวกเราลงพนันได้เกินกว่าสองร้อยแต้มคะแนนน่ะ ไม่งั้นป่านนี้พวกเราคงกลายเป็นนายธนาคารกันหมดแล้วล่ะ”
“ดังนั้นในเรื่องนี้ก็ต้องรวมถึงศิษย์น้องด้วย เจ้าลงได้เพียงสองร้อยแต้มคะแนนเท่านั้น”
-ช่างเป็นคำสั่งที่……-
เฉินเฉียงลอบสาปแช่งอย
