ู่ในใจขึ้นมา และด้วยเหตุนี้ทำให้เขานั้นไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงมอบสองร้อยแต้มคะแนนให้กัวเหลียงเท่านั้น
“เฮ้ออออ…. สองร้อยก็สองร้อย ศิษย์พี่กัว ข้าคงต้องรบกวนศิษย์พี่แบบนี้ทุกการประลองแล้วล่ะ”
“ศิษย์น้อง ไหนๆก็ไหนๆแล้ว รบกวนฝากลงให้ศิษย์พี่คนนี้ห้าร้อยแต้มด้วยสิ ลงข้างเฉินเฉียงนะ”
ด้วยกิริยาท่าทางที่เฉินเฉียงและหลิวซวนเอ๋อนี้มีต่อกันนั้นทำให้ผู้ติดตามอดที่จะนึกรังเกียจเฉินเฉียงไม่ได้ และนี่ทำให้พวกเขานั้นคิดว่าเฉินเฉียงนั้นอวดดีเกินไป
ไม่นาน ศิษย์ในสำนักเริ่มหลั่งไหลเข้ามายังพื้นที่รอบลานประลอง ส่วนใหญ่แล้วนั้นเป็นพวกที่ต้องการเห็นความพ่ายแพ้ของแผนกวิชายุทธพิเศษทั้งสิ้น
“เฉินเฉียง เห็นไอ้เด็กผอมกะหร่องตรงนั้นรึเปล่า นั่นน่ะคือหยานยิงเย่คนที่ท้าประลองเจ้าไง”
เฉินเฉียงได้มองไปยังกลุ่มคนสักห้าสิบคนเห็นจะได้ ในตอนนี้คนเหล่านั้นกำลังรุมล้อมคนคนหนึ่งที่มีท่าทางสูงผอมอยู่
และเป็นจริงดังที่หลิวซวนเอ๋อคาดไว้ จ้าวฮั่นเองก็ได้อยู่ในหมู่คนเหล่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นคือ หมอนั่นเป็นคนเดินนำหยานยิงเย่ด้วยซ้ำ
“ศิษย์พี่หลิว ไม่ได้พบกันนานเลยทีเดียว ข้าได้ยินว่าศิษย์พี่พึ่งจะกลับมาจากทำภารกิจที่ด้านนอก หากมีเวลาว่างข้อขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงศิษย์พี่สักมื้อจะได้หรือไม่”
เมื่อจ้าวฮั่นได้เห็นว่าหลิวซวนเอ๋อนั้นยืนคู่คุยอยู่กับเฉินเฉียงแล้วทำให้อดจะแสดงสายตาอิจฉาริษยาขึ้นมาไม่ได้ เขาจึงได้คิดจะมาทักทายและเชิญชวน
