บทที่ 47 จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้
“อาจารย์ อาจารย์จะลงโทษศิษย์น้องจริงๆหรือครับ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะไอ้พวกเล่นแร่ทั้งนั้นเลยนะ มองยังไงก็ศิษย์น้องก็เป็นฝ่ายที่ถูกบังคับให้สู้กับเท่านั้น”
“จริงด้วยค่ะอาจารย์ อาจารย์น่ายกโทษให้ศิษย์น้องกับเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ ที่สำคัญที่สุดคือศิษย์น้องพึ่งจะเข้าสำนักมาได้ไม่นาน ความเข้าใจในกฎของเขายังไม่ครอบคลุม ต้องเป็นธรรมดาที่เขาต้องทำผิดกฎกันได้”
เฉินเฉียงรู้สึกประทับใจในตัวศิษย์พี่ของเขาทุกคน แต่ต่อให้ย้อนกลับไปได้ยังไงเขาก็คิดจะทำเรื่องนี้อยู่ดี เขาเชื่อว่าการลงโทษจากอาจารย์ของเขาคงไม่หนักอะไรมากนัก
เมื่อคิดแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้พูดออกมาอย่างห้าวหาญ “ศิษย์ทุกท่าน ศิษย์น้องคนนี้ขอขอบคุณในความห่วงใยของพวกท่าน แต่นี่เป็นความผิดของข้า ข้าย่อมต้องรับโทษทัณฑ์”
ฮู่ต้าไฮ่พยักหน้าอย่างยอมรับในความห้าวหาญของเฉินเฉียง “ดี ศิษย์ของแผนกวิชายุทธพิเศษต้องห้าวหาญเยี่ยงนี้ เจ้าคู่ควรกับพวกเรา”
“เฉินเฉียง อาจารย์ไม่โทษเจ้าในเรื่องนี้ แต่ด้วยการจับตาจากผอ.หวังและผู้อาวุโสจ้าว ยังไงอาจารย์ก็ต้องลงโทษเจ้า”
“เพื่อไม่ให้เจ้าต้องติดอยู่กับการลงโทษนี้โดยไม่ได้โอกาสในการฝึกฝนและบ่มเพาะ อาจารย์จะลงโทษเจ้าโดยการให้ไปช่วยเหลือโรงครัวภายในสำนักเป็นเวลาครึ่งปี เพียงแค่ครึ่งปีเท่านั้น เจ้าก็จะเป็นอิสระ เข้าใจหรือไม่”
“…..อะไรคือโรงครัวในสำนักน่ะ” เฉินเฉียงถามกัวเหลียงด้
