บทที่ 46 ฉีเหรินโกรธเคืองจนตัดใจ
“ว่าไงนะ”
ไม่เพียงแค่ฮู่ต้าไฮ่ แม้ต่อผอ.หวังและฉีเหรินเองก็ยังไม่เข้าใจความหมายของเฉินเฉียง
เมื่อรู้สึกได้ว่าไม่มีทางแล้ว เฉินเฉียงก็ได้กระแอมออกมาทีหนึ่งก่อนจะพูดออกมา “อาจารย์ ศิษย์หมายถึงว่าศิษย์สามารถประลองกับผู้อาวุโสฉีในสนามประลองเป็นตายได้รึเปล่า”
เฉินเฉียงเข้าใจเป็นอย่างดีว่าที่อาจารย์ฉีผู้นี้ต้องการเขาเป็นศิษย์ขนาดนี้เป็นเพราะเขาต้องการถ่ายทอดความรู้ทั้งหมดที่มีให้กับเขา
ในเมื่อเป็นแบบนั้นแล้วทำไมจะต้องเสียเวลาไปมากมายกับเรื่องนี้
ในสนามประลองเป็นตายนั้น ตราบใดที่เขาฆ่าอาจารย์ฉีผู้นี้ได้ ก็เทียบได้กับว่าเขานั้นมีฝีมือเทียบเท่าอาจารย์ฉีผู้นี้แล้ว นี่ก็สมควรจะเรียกว่าถ่ายทอดความรู้ได้เหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม เขานั้นไม่คิดว่าเพียงคำพูดเดียวของเขาจะทำให้ทุกคนนั้นต้องตกตะลึงขนาดนี้
ฉีเหรินเองที่ในตอนแรกเต็มไปด้วยความคาดหวังนั้น ในตอนนี้ความคิดของเขานั้นกลับเปลี่ยนไปในทันทีอย่างที่สุด เรียกได้ว่ากลับกันคนละอย่าง
เขาไม่คิดว่าหนุ่มน้อยตรงหน้าเขาจะโอหังขนาดนี้
ผอ.หวังเองก็ถึงกับหันหน้ามามองในทันทีเมื่อได้ยิน
เขาเองก็ไม่คิดว่าศิษย์ที่มีความสามารถเลิศล้ำจะไม่กริ่งเกรงความเป็นผู้อาวุโสเลยแม้แต่น้อย อนาคตของเด็กคนนี้สมควรจะจำกัดแบบสุดๆ
“ศิษย์น้องเฉินคิดจะท้าประลองกับอาจารย์ฉี…จริงดิ”
“อาจารย์ฉีนั้นเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ ถึงแม้เขานั้นจะมีระดับการบ่มเพาะอยู่
