ที่นายพลวิญญาณก็ตาม แต่เขาย่อมไม่มีทางจะต่อกรกับนักรบสายเลือดระดับทหารขั้นสูงทั่วไปได้เลยด้วยซ้ำ ยิ่งไปกว่านั้นคือ ความต้องการนี้มันอาจหาญเกินไป”
“ไม่ว่าศิษย์น้องเฉินจะมีทักษะที่สูงล้ำขนาดไหนก็ตาม แต่เมื่อโดนถามมาแบบนี้ ข้าว่าอาจารย์ฉีคงจะไม่ต้องการแล้วล่ะ”
“แหงสิ นี่ขนาดอยู่ต่อหน้าอาจารย์และศิษย์ที่มากมายขนาดนี้ ศิษย์น้องเฉินเองยังไม่ไว้หน้าอาจารย์ฉีเลย นับประสาอะไรถ้าเป็นศิษย์แล้วกัน เรื่องนี้ อาจารย์ฮู่คงไม่ยอมให้อภัยศิษย์น้องเฉินเป็นแน่”
ฉีเหรินที่ในตอนนี้สติกำลังมึนตึงอยู่นั้น หลังจากผ่านไปพักใหญ่ เมื่อเขาตั้งสติได้ เขาก็กัดฟันและพูดออกมา “ก็ได้ เฉินเฉียง ถ้าอยากจะสู้กันนักละก็”
“ได้ เข้ามา ข้าจะให้โอกาสเจ้า ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะกล้าดีขนาดไหน”
หลังจากพูดจบ ฉีเหรินในตอนนี้ก็ได้หันหลังออกไปและเดินตรงไปยังสำนักเต่าดำ “ข้าจะรออยู่ที่ลานประลองเป็นตาย”
-ทำไมต้องเล่นใหญ่กันขนาดนั้นด้วยล่ะเนี่ย-
เฉินเฉียงในตอนนี้ทำได้เพียงแค่กัดริมฝีปากของตน เขาหันไปมองรอบๆก็พบกับสายตาอำมหิตของฮู่ต้าไฮ่
“อาจารย์…ข้า…”
“ฮึ่มมม…. เดี๋ยวข้าจะจัดการกับเจ้าทีหลัง”
ฮู่ต้าไฮ่ได้พูดออกมาด้วยอารมณ์ที่เสียอย่างเห็นได้ชัด เขารีบเข้าไปจับฉีเหรินเอาไว้ก่อนที่จะลากเขากลับมา
“ผู้อาวุโสฉี อย่าพึ่งโกรธไปน่า ท่านก็รู้ว่าเฉินเฉียงเองเอาจริงๆก็พึ่งจะเข้ามาที่นี่ เอ่อ เพียงเดือนเดียวเท่านั้น นี่ยังไม่มีกฎมากมายที
