่เขายังไม่รู้น่ะ”
“เฮ้ออออ เป็นความผิดของข้าเองแหละในฐานะอาจารย์ที่สั่งสอนเขาไม่ดี จนทำให้ท่านต้องโกรธเคือง”
“ในความผิดของเฉินเฉียงในครั้งนี้ ข้าผู้เป็นอาจารย์ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะ ตกลงไหม”
“อ้ออีกเรื่อง ข้าขอถามหน่อยว่าท่านยังจะอยากได้เฉินเฉียงไปเป็นศิษย์อีกอยู่รึเปล่า”
“ฮึ่มมมมม ศิษย์อย่างนี้…แกเอาไปคนเดียวเถอะ”
ฉีเหรินในตอนนี้โกรธจนเดินกลับห้องของตนที่อยู่ในแผนกเล่นแร่แปรธาตุโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง
“ก็ดี นี่หมายความว่าท่านไม่ต้องการศิษย์ของข้าแล้วนา……” ฮู่ต้าไฮ่ยิ้มกริ่มขึ้นมาในทันทีที่ได้ยิน แต่เมื่อหันกลับไปเห็นท่าทีของผอ.หวังแล้วเขาก็รีบหุบยิ้มลงมาแทบจะไม่ทัน
“….อาจารย์ฮู่ ในเมื่อเขาเป็นศิษย์ของท่าน แต่ก็ไม่ใช่ว่าท่านจะต้องถ่ายทอดนิสัยของท่านออกไปด้วย …. เรื่องนี้จะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ท่านต้องกำราบนิสัยนี้ของเขาลง หลังจากนี้ ข้าจะรอรายงานเกี่ยวกับเรื่องนี้จากท่าน ท่านต้องจัดการเรื่องนี้โดยเร็ว”
เมื่อพูดจบ ผอ.หวังได้หายวับไปกับตา
“ผอ.หวังไม่ต้องห่วงน้า ผู้อาวุโสฮู่คนนี้จะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดดดด แล้วจะรีบรายงานนนนนนน……………….”
ฮู่ต้าไฮ่ได้ตะโกนขึ้นฟ้าไล่หลังไปอย่างสุดเสียง ก่อนที่จะหันใบหน้าที่บึ้งตึงไปที่เฉินเฉียง
“ไอ้ศิษย์นรกเอ๊ยยยยย กลับกันได้แล้ว”
ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็มีความรู้สึกที่แตกต่างกันไป
ถึงผอ.หวังนั้นได้ทิ้งคำพูดเอาไว้ว่าให้ฮู่ต้าไฮ่ลงโทษเฉินเฉียง แต่
