งไงก็ตาม สำนักต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน เอาอย่างนี้ ถ้าเฉินเฉียงเห็นด้วย ท่านก็ต้องเห็นด้วย”
ผอ.หวังนั้นเข้าใจในนิสัยของฮู่ต้าไฮ่เป็นอย่างดี เขาจริงตัดสินใจให้ทางเลือกที่ฮู่ต้าไฮ่ไม่มีสิทธิที่จะตัดสินใจ
หลังจากพูดจบ ผอ.ได้หันหน้าไปมองยังเฉินเฉียง
“เฉินเฉียง เจ้าก็ได้ยินบทสนทนานี้แล้ว เจ้าคิดว่ายังไง เจ้าต้องการอาจารย์ฉีเป็นอาจารย์ของเจ้าหรือไม่”
ถึงแม่ว่าฮู่ต้าไฮ่จะไม่มีความสุข แต่เขาก็รู้ดีว่าในตอนนี้เขาทำอะไรได้ เขาจึงได้เพียงมองไปยังเฉินเฉียงด้วยความคาดหวังเท่านั้น
ในขณะเดียวกัน หลู่ฟางและศิษย์ในแผนกต่างก็มองกันไปที่เฉินเฉียง
“เอ่ออออ ท่านอาจารย์ ผอ. ศิษย์สามารถปฏิเสธข้อเสนอนี้ได้หรือไม่”
แน่นอนว่าเขาต้องปฏิเสธ
ถ้าจะให้พูดตรงๆเรื่องความสามารถแล้ว เขารู้ตัวเองดีว่าไม่ใช่คนที่มีความสามารถสูงล้ำอย่างที่ผอ.สำนักได้คาดหวังไว้ เหตุผลที่เขาสามารถปรุงยาเปิดจุดชีพจรได้นั้นก็เพราะเขานั้นเขาดูดซับความสามารถจากเฟิงไคเหลียงและใช้มันได้อย่างเต็มที่มากกว่าเพียงเท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้นคือ เขามีสัญญาที่ให้ไว้กับจางหยวนที่ต้องรักษาเอาไว้
หากว่าเขานั้นไปมุ่งเน้นที่การปรุงยา แน่นอนว่าเขาต้องไม่มีทางได้รับธงตำแหน่งของนายพลเทียนเว่ยอย่างแน่นอน
แล้วหากเป็นแบบนั้น เขาจะไปอธิบายกับปู่ซุนผู้ล่วงลับของเขาได้อย่างไร
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขานั้นปฏิเสธได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นศิษย์ของข้า เฉ
