ินเฉียง เจ้าทำถูกแล้วที่ปฏิเสธออกไป”
ฮู่ต้าไฮ่หัวเราะด้วยความดีใจ ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็ขยี้หัวของเฉินเฉียงเล่นอย่างเอ็นดู
ผอ.ได้จ้องมองฮู่ต้าไฮ่และเฉินเฉียงอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะพูดออกมาอีกครั้ง “เฉินเฉียง ฟังข้า หากว่าเจ้ารับอาจารย์ฉีเป็นอาจารย์ของเข้า ไม่เพียงเจ้าจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับการปรุงยาได้มากขึ้นแล้ว เจ้าเองก็ยังสามารถเรียนรู้กับอาจารย์ฮู่ได้เฉกเช่นเดิม นี่ถึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า”
“ยิ่งไปกว่านั้นคือ หากเจ้าเลือกที่จะเข้าร่วมกับแผนกเล่นแร่แปรธาตุ สำนัก ยินดีที่จะทุ่มเททรัพยากรในการชุบเลี้ยงเจ้า”
“เจ้าควรรู้ว่าสำนักให้คุณค่ากับแผนกเล่นแร่แปรธาตุขนาดไหน ไม่ต้องพูดแผนกวิชายุทธพิเศษเลย แผนกอื่นๆเองสำนักก็ยังไม่ได้ให้ค่าเทียบเท่าเลยสักนิด เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วเจ้ายังไม่คิดจะเปลี่ยนใจสักหน่อยเหรอ”
แต่ไม่ว่าผอ.จะกดดันเฉินเฉียงยังไงก็ตาม เฉินเฉียงก็ยังยืนการคำตอบเดิม เขานั้นไม่มีทางเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน
เมื่อเจอแบบนี้ผอ.หวังเองก็จนปัญญา เขาได้โบกมือไล่ฉีเหรินให้ออกไป ราวกับจะบอกว่าไม่มีทางที่จะพูดกับเฉินเฉียงในเรื่องนี้ได้แล้ว
ต่อให้เขาบังคับเฉินเฉียงให้ย้ายแผนกได้ แต่หากใจของเฉินเฉียงไม่ยินยอม ดีไม่ดีเรื่องนี้จะเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
ฉีเหรินเองแม้จะโดนไล่แต่ก็ยังไม่คิดจะยอมแพ้ ในที่สุด เขาก็ได้พูดทางเลือกของตนออกมา “เฉินเฉียง เจ้าควรคิดเรื่องนี้อีกครั้ง นี่เป็นครั้ง
