ายุอยู่นะ จะให้ศิษย์พี่หญิงแนะนำให้ด้วยเอาป่าว”
ชุยหยันหรันได้ดึงมือของหลู่ฟางที่ปิดปากเธอไว้ออกก่อนที่จะหยอดคำหยอกออกมา
“ศิษย์พี่หญิงเองก็อย่ามาล้อข้าเล่นสิ ข้าเองก็ชนะพนันกับเฟิงไคเหลียงแล้วนะ ข้าว่าพี่น่าจะไปให้เขาปรุงยาให้ฟรีๆจะดีกว่า ข้าไม่ปรุงให้ฟรีๆหรอก”
“เอ่อใช่ ศิษย์พี่ก็ลืมไปเลยนะนี่ถ้าศิษย์น้องไม่พูดออกมาว่าสามารถปรุงยาได้ฟรีๆแล้วน่ะ แต่ถึงจะอย่างนั้น ศิษย์พี่ก็ไม่อยากจะเอาส่วนผสมปรุงยาไปเสี่ยงแบบก่อนหน้านี้อีกนี่นา”
ชุยหยันหลันได้พูดออกมาอย่างดังเพราะต้องการที่จะแขวะใครบางคนก่อนที่จะหันไปทางเฟิงไคเหลียง
เฟิงไคเหลียงเอง ในตอนนี้ก็ถูกรุมล้อมไปด้วยผู้คนเช่นเดียวกัน แต่ผู้คนที่รุมล้อมนั้นคือศิษย์ของฮู่ต้าไฮ่
นั่นก็เพราะ ยังไงซะในตอนนี้เฟิงไคเหลียงได้แพ้พนันไปแล้ว แน่นอนว่าย่อมไม่อาจกลับคำได้
ความจริงแล้วในเรื่องปรุงยาฟรีนี้สำหรับเฟิงไคเหลียงไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร แต่ที่ทำให้เขานั้นต้องอยู่ไม่สุขก็คือความสามารถในการปรุงยาของเฉินเฉียง
เขานั้นใช้เวลากว่าห้าปีเพื่อที่จะได้รับทักษะการปรุงยามาได้สูงถึงขนาดนี้ แต่นึกไม่ถึงว่ากับแค่คนที่พึ่งจะศึกษาเรื่องนี้มาได้สิบวันก็มาอยู่ในระดับเดียวกันแล้วจากเดิมเป็นเพียงคนโง่ที่ไม่รู้ว่าอะไรคือการปรุงยาเลยด้วยซ้ำ จะให้เขานั้นยอมรับเรื่องนี้ได้ยังไงกัน
แต่ในเมื่อเรื่องนี้กลับมาปรากฏต่อหน้าเขาแล้ว นี่ทำให้เขานั้นทำได้เพียงยอมรับมันไว้เท่านั้
