น
เมื่อชั่วโมงก่อน เขายังได้ด่าทอเฉินเฉียงไปอยู่เลยว่าเห็นเฉินเฉียงไม่ได้ต่างจากเศษอึหมาเมื่อเขาจ้องมอง
แต่ว่าตอนนี้ล่ะ
คนที่เขาด่าทอกลับแสดงให้เห็นอย่างประจักษ์สายตาแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเศษอึหมาอย่างแท้จริง
“ศิษย์น้อง ศิษย์พี่คนนี้ไม่คิดเลยว่าศิษย์น้องจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่มโหฬารตั้งแต่วันแรกที่เราได้เจอกัน พอจะบอกได้หรือไม่ว่าศิษย์พี่คนนี้ควรจะตอบแทนยังไงดี”
“แต่บอกไว้ก่อนนะว่าศิษย์พี่ไม่มีแต้มคะแนนถึงหมื่นแต้ม อีกอย่างหนึ่ง ศิษย์พี่คิดว่าศิษย์น้องเองก็ถือได้ว่ารวยมากอยู่แล้วคงไม่ต้องการเพิ่ม ห้าหมื่นแต้มคะแนนนั่นแค่ได้ยินก็อิจฉาแล้ว”
หลู่ฟางได้ตบไปยังไหล่ของเฉินเฉียงด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะมองไปหาอาจารย์ที่เคารพของตน
“ฮี่ฮี่ฮี่ ศิษย์พี่ ถ้าอย่างนั้นข้าจะขออะไรเล็กๆน้อยๆสักอย่างหนึ่งได้รึเปล่า”
“โอ้ ว่ามาเลยศิษย์น้อง ตราบใดที่ศิษย์พี่คนนี้ทำได้ ไม่ว่าอะไรก็จะช่วย”
และเป็นตอนนี้ที่เฉินเฉียงนั้นได้ยื่นหน้าของตนเข้าไปที่ข้างหูของศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ และกระซิบบอกในสิ่งที่ต้องการ
“ศิษย์พี่ไม่ต้องการทำคำขอเล็กๆน้อยๆของศิษย์น้องคนนี้ให้เป็นจริงอย่างนั้นหรือ” เฉินเฉียงนั้นในตอนแรกเขาคิดว่าหลู่ฟางจะยินดีรับคำในทันที แต่เขานั้นกลับเห็นหลู่ฟางขมวดคิ้วออกมาแทน
“อะไรล่ะนั่น หลู่ฟาง อย่าบอกนะว่าคำขอของเฉินเฉียงนั้นเกินกว่าที่เจ้าจะทำได้น่ะ”
ฮู่ต้าไฮ่ถามออกมาด้วยความสนใจในทันที
คนที่มีความสุขในตอนนี้ไ
