ม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นฮู่ต้าไฮ่คนนี้นี่เอง
หากนับย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนที่ทดสอบสายเลือดของเฉินเฉียงนั้น ฮู่ต้าไฮ่เองนั้นก็โดนดูถูกจากหลู่คังเฟิงและบรรดาคนอื่นๆเอาไว้ไม่น้อย ใครจะคิดว่าคนที่ถูกทุกคนดูถูกในตอนนั้นจะกลายเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริงแบบนี้ ในฐานะที่เขาเป็นอาจารย์ของเฉินเฉียงแล้วจะไม่ให้ไม่มีความสุขไปได้ยังไง
หลู่ฟางเองที่ได้ยินอาจารย์ของตนถามก็มีท่าทีอิดออดไปเล็กน้อยก่อนที่จะตอบออกมา “อาจารย์ แม้ในครั้งนี้ศิษย์น้องจะช่วยเหลือศิษย์เอาไว้อย่างมากในเรื่องการปรุงยา ไม่สิต่อให้ศิษย์น้องไม่ได้ช่วยศิษย์ในเรื่องนี้ หากศิษย์น้องเอ่ยปากร้องขอในเรื่องอื่น ศิษย์ก็ยินดีที่จะช่วยอย่างสุดความสามารถ”
“แต่คำขอของศิษย์น้องในครั้งนี้นั้นมันมากเกินไปจริงๆ โปรดอภัยที่ศิษย์คนนี้ไม่อาจจะทำตามได้”
“ฮื้ม แล้วมันคืออะไรกัน เฉินเฉียง บอกอาจารย์มาสิ” รอยยิ้มกว้างของฮู่ต้าไฮ่นั้นได้หายไปและถามออกมาอย่างจริงจังเมื่อได้ยินคำพูดของหลู่ฟาง
ยังไงซะหลู่ฟางเองก็เป็นศิษย์คนโตของเขา และเขาก็รู้สึกความสามารถของหลู่ฟางดียิ่งกว่าใคร กับคำขอที่ทำให้หลู่ฟางอึดอัดขนาดนี้ได้สมควรจะเป็นคำขอที่ยากเย็นอย่างที่สุด
เมื่อเฉินเฉียงได้เห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่ของตนนั้นมีท่าทีไม่ยอมจริงๆ เขาก็ได้มองไปทางอื่นแล้วก็พูดออกมาด้วยท่าทางไม่รู้ไม่ชี้
“เอ่อ ก็ไม่มีอะไรมากครับ ศิษย์แค่หวังเพียงว่าจะมีสักครั้งที่เมื่อได้กลับไปประลองยังเวทีเป็นตายก
