บทที่ 42 วางเหยื่อล่อ
“งั้น…หมายความว่าอาวุโสจ้าวนั้นจะบอกว่าพวกเราสมควรจะตั้งแง่กับแผนกวิชายุทธพิเศษต่อไปอย่างนั้นหรือ” ผอ.หวังถามออกมาด้วยความรู้สึกไม่พึงพอใจอย่างที่สุด
ถ้าไม่ใช่เพราะการสอดมือของจ้าวหยางล่ะก็ ความขัดแย้งของแผนกวิชายุทธพิเศษและแผนกเล่นแร่แปรธาตุควรจะยุติไปแล้วจากการไกล่เกลี่ยของผอ.หวัง
แต่เมื่อจ้าวหยางปฏิเสธ ด้วยการที่จ้าวหยางเองก็เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของสำนักและเป็นรองเพียงเขาเท่านั้นทำให้ผอ.หวังเองก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้มากนัก
“คำถามของผอ.หวังนั้นถูกต้องแล้ว พวกเราไม่ควรจะปล่อยให้ไอ้เด็กสายเลือดผสมนี่อยู่ต่อไป ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะทำให้หลู่ฟางติดเชื้อไปด้วยอีกคน”
“เอาอย่างนี้เป็นยังไง ข้าจะไม่ออกหน้าแทนแผนกเล่นแร่แปรธาตุในการขับไล่เฉินเฉียงแล้วก็ได้ ตราบใดที่ไอ้เด็กสายเลือดผสมนี่กล่าวขอโทษเฟิงไคเหลียงและจ่ายค่าทำขวัญให้สักหน่อยเรื่องนี้ก็ถือว่าจบๆกันไป เจ้าคิดว่ายังไง”
ผอ.หวังทำได้เพียงถอดถอนลมหายใจออกมาเท่านั้นเมื่อได้ยิน
ความต้องการของจ้าวหยางนั้นถึงจะดูเกินเลยแต่ก็ถือว่าประนีประนอมอย่างมากกับเรื่องในครั้งนี้ ฮู่ต้าไฮ่ควรจะสามารถยอมรับได้ นี่ทำให้เขานั้นหันไปหาฮู่ต้าไฮ่อีกครั้ง
“อาจารย์ฮู่ ท่านคิดว่ายังไง”
ฮู่ต้าไฮ่ได้มองไปยังจ้าวหยางด้วยสายตาดูแคลนอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความสุขแต่เรื่องนี้สำหรับนั้นพอจะยอมรับได้ แต่ประเด็นสำคัญก็คือเฉินเฉียงจะยอมรึเปล่
