ี่ลูกศิษย์แผนกจิตวิญญาณลงสนาม พวกเขาคงต้องต่อสู้อย่างระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้นเป็นแน่ ศิษย์พี่จ้าวก็อย่าให้ความหวังดีของพี่โม่เสียเปล่านะครับ”
เมื่อศิษย์แผนกวิญญาณได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็หันไปมองศิษย์พี่ของตนด้วยสายตาตำหนิติเตียนในทันที
“เฉียนเฉียง ไอ้…ฮึ่มมมม”
ถึงแม้โม่เสี่ยวจวงอยากจะเข้าไปอัดเฉินเฉียงอย่างเต็มกำลังยังไงก็ตาม แต่ในเมื่อฮู่ต้าไฮ่นั้นยังอยู่ที่นี่ เขาเองย่อมไม่กล้าทำอะไรได้ ได้แค่เก็บความรู้สึกกลืนเข้าไปในท้องเท่านั้น
“เอาล่ะ เฉินเฉียง เลิกเสียเวลาได้แล้ว ไปประลองกัน”
หลังจากจ้าวฮั่นพูดจบลง เขาก็ได้เดินเข้าไปในสนามประลองก่อน
“ศิษย์พี่กัว ไม่ใช่ว่าพี่ได้แต้มคะแนนมาเป็นหมื่นเหรอ เงินนี่มากพอที่จะเป็นฐานให้พวกเราแล้วนา ทำไมเราไม่รับเพิ่มอีกสักรอบล่ะ”
“เอ่ออออ ศิษย์น้อง เจ้าแน่ใจเหรอว่าจะชนะน่ะ” กัวเหลียงถามออกมาด้วยความตื่นเต้น เพราะยังไงซะ หลังจากโดนโม่เสี่ยวจวงเผยลูกไม้อย่างการสะกดจิตไปแล้วก็ตาม แต่เฉินเฉียงนั้นกลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย จนในที่สุด เขาก็ยินดีที่จะทำตาม
หลังจากเฉินเฉียงเดินไปยังสนามประลองแล้ว ผู้อาวุโสฉีและเฟิ่งไคเหลียงและสิทธิ์คนอื่นๆที่ในตอนแรกตั้งใจจะกลับแล้วก็ได้เลือกที่จะอยู่ต่อขึ้นมา
ฮู่ต้าไฮ่ที่เห็นก็ได้เดินไปยืนข้างๆอาจารย์ฉีและถามออกมา “เฒ่าฉี ไม่ใช่ว่าเจ้าจะกลับแล้วไม่ใช่รึไง แล้วจะมายืนอยู่นี่ทำบ้าอะไรอีก”
“หึ ข้าก็แค่อยากจะเห็นไอ้ศ
