องไปวางพาดบ่าของกัวเหลียงพร้อมกระซิบกระซาบออกมา “ถ้าเป็นแบบนั้น ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ยังจำสี่พันสองร้อยคะแนนที่พี่ยังติดข้าได้อยู่ใช่รึเปล่า”
“ศิษย์น้อง อย่าบอกนะว่าเจ้าต้องการพวกมันคืนตอนนี้น่ะ ตอนนี้ข้าไม่มีคะแนนแล้วนา” กัวเหลียงรีบตอบออกมา
“ศิษย์พี่ ข้าไม่ได้จะหมายความว่าอย่างนั้น ข้าแค่จะบอกว่าตราบใดที่พี่ทำตามคำแนะนำของข้านั้น พี่จะสามารถจะแต้มคะแนนคืนข้ามาได้ในไม่ช้าเท่านั้นเอง”
“จริงเหรอ” กัวเหลียงรีบจับแขนของเฉินเฉียงแน่นในทันทีราวกับว่าเขานั้นได้รับโชคอันล้นหลาม เขารีบพูดออกมาว่า “ตราบใดที่ศิษย์พี่คนนี้พอจะทำอะไรให้ได้ขอให้เจ้าพูดออกมาได้เลย”
