วกเราจะทำยังไงเกี่ยวกับเรื่องยาในอนาคตล่ะ”
“ต่อให้เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น ไอ้พวกนั้นก็ไม่เคยทำดีต่อเราอยู่แล้ว เฉินเฉียง คว่ำมันให้ได้”
หลังจากเฉินเฉียงออกจากห้องนี้ไป หนี่เฟิงและชุยหยันหลันในตอนนี้ตกในสภาพอารมณ์เสียอย่างเห็นได้ชัด ส่วนกัวเหลียงนั้นได้พึมพำออกมาด้วยเสียงเบาๆ “ศิษย์น้อง ในเมื่อเจ้านั้นยินดีที่จะออกหน้าในการหาเรื่องไอ้พวกเล่นแร่นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี พวกเราจะได้เล่นงานไอ้พวกนั้นได้บ้างสักที”
เฉินเฉียงได้หันหน้ามาและพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก “อย่าเป็นกังวลเลยศิษย์พี่ สถานการณ์อาจจะไม่ได้แย่ดังที่คิดไว้ก็ได้ แม้แต่อาจารย์เองยังไม่เป็นกังวลเลย แล้วศิษย์พี่จะรีบร้อนไปไย อีกอย่าง ข้าไม่เชื่อหลอกว่าด้วยเรื่องนี้จะทำให้สำนักคิดจะไม่ยอมให้พวกเราได้ยามาอีกแน่นอน”
“อืมมมม ก็จริงแหะ แม้แต่อาจารย์เองก็แทบจะยุยงส่งเสริมด้วยซ้ำ”
กัวเหลียงพยักหน้ารับ
“ว่าแต่พูดก็พูดเถอะนะ ศิษย์พี่ คราวนี้พี่ว่าใครจะชนะมากกว่ากันระหว่างข้ากับเฟิงไคเหลียง”
“แน่นอนว่าต้องเป็นเจ้า ถึงแม้ไอ้บ้านั่นจะเป็นนักรบสายเลือดระดับกลาง แต่ทักษะการต่อสู้ของไอ้บ้านั่นต่ำเตี้ยเรี่ยดินมาก ไม่ว่าใครก็ชนะเขาได้”
“อย่างไรก็ตาม พี่คิดว่าคนส่วนใหญ่ต่างก็เชื่อว่าเฟิงไคเหลียงจะชนะ”
ยังไงซะ คงจะไม่มีใครเชื่อว่าพวกเรานั้นกล้าจะตัดสัมพันธ์กับพวกเล่นแร่ได้จริง
“โอ้….” สายตาของเฉินเฉียงเป็นประกายขึ้นมาในทันที เขาได้ใช้มือของตัวเ
