นี่เป็นเพราะไอ้ยาหลอดเมื่อคืนนั่นมันห่วยแตกมากจนรับรู้ความเจ็บปวดได้ราวกับตายทั้งเป็น เมื่อเช้าข้าจึงคลั่งแค้นจนคิดจะเอาคืนคนที่ทำเช่นนี้เพียงเท่านั้น”
“….หรือจะให้ข้าส่งข้อความขอยกเลิกการท้าประลอง”
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้เองก็เหมือนจะคิดได้ก็ได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
“ในเมื่อท้าประลองออกไปแล้วก็ถือเป็นคำประกาสิทธิ์ คิดจะเลิกก็เลิกได้ยังไงกัน” ฮู่ต้าไฮ่ได้ตบโต๊ะไปหนึ่งทีก่อนที่จะยืนขึ้นและพูดออกมาด้วยความโกรธ “อย่าพูดถึงเรื่องที่ว่านี่คือกฎของสำนักแล้ว ไม่ว่าใครก็ตาม แม้แต่อาจารย์ หรือเจ้า ผู้ซึ่งเป็นลูกศิษย์ เมื่อพูดแล้วห้ามคืนคำพูด”
“ไอ้พวกเวรตะไลเล่นแร่นั่นเองนับวันก็ยิ่งโอหังโดยเฉพาะหลังจากโดนสำนักใช้งานบ่อยๆ ก็ดีเหมือนกันที่จะใช้เจ้านั้นเป็นจดหมายท้าประลอง ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ พวกมันควรจะรับรู้สิ่งนี้ไว้เป็นบทเรียนให้รู้สำนึก”
“ไอ้เฒ่าฉีนั่นจะได้รู้สำนึกไว้มั่งว่าฮู่ต้าไฮ่คนนี้ไม่ใช่คนที่จะเสียหายที่สุดกับการถูกรังแกในครั้งนี้”
“เฉินเฉียง จำเอาไว้ จงทุ่มเทด้วยทุกอย่างที่เจ้ามี”
“ให้ทั่วทั้งสำนักได้รับรู้กันไปเลยว่าไม่ว่าคนอื่นจะเกรงกลัวไอ้พวกแผนกเล่นแร่แปรธาตุขนาดไหนก็ตาม แต่กับแผนกวิชายุทธพิเศษนี้จะดูแคลนพวกมันให้ถึงที่สุด”
หลังจากสิ้นคำพูดของฮู่ต้าไฮ่ กัวหลิงและอีกสองคนเมื่อได้ยินก็อดที่จะรีบเร่งพูดออกมาไม่ได้ “แต่ ท่านอาจารย์ ถ้าศิษย์น้องสามารถชนะเฟิงไคเหลียงได้จริง แล้วพ
