หลินคู หลินคูก็เห็นเฉินเฉียงเช่นเดียวกัน
“ศิษย์พี่กัว ศิษย์พี่หนี่ นี่คือศิษย์น้องของศิษย์พี่ทั้งสองอย่างนั้นหรือ เขาพึ่งจะเข้ามาได้เพียงไม่กี่วันทำไมถึงได้ทำตัวหยิ่งผยองและอวดดีได้ขนาดนี้กัน แต่ในเมื่อเด็กนี่ต้องการหาเรื่องก่อน ก็อย่าหาว่าข้ารังแกเด็กเลยแล้วกัน ฮ่าฮ่าฮ่า”
หลังจากพูดจบ หลินคูได้เดินตรงไปยังฉากสีดำที่อยู่ข้างสนามก่อนเป็นคนแรก
“ไอ้หนู ไม่ใช่ว่าเจ้าอยากจะประลองหรอกเหรอ เร็วๆเข้า ข้ารอจะกระทืบเจ้าไม่ไหวอยู่แล้ว”
เฉินเฉียงเองก็ได้เดินตามหลินคูเข้าไปยังฉากสีดำนั่น
แต่ก่อนที่เขาจะได้เข้าไปนั้น มีเสียงของผู้คนตรงพื้นที่พนันได้พูดคุยอยู่หลังเขา
“นี่ไม่เลวเลยจริงๆ หนึ่งคือเด็กใหม่ระดับทหารขั้นกลางที่พึ่งเข้ามาในสำนัก อีกหนึ่งคือระดับทหารขั้นสูงที่เลวร้ายที่สุดในสำนัก ใครจะชนะกันนะ”
“ยังไงซะข้าก็คิดว่าเป็นหลินคูนะ ยังไงซะเขาเองก็อยู่ในระดับทหารขั้นสูงแล้ว แถมอยู่ในสำนักมานานแรมปี ถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพจะธรรมดา แต่การโจมตีทางวิญญาณของเขานั้นไม่ใช่อะไรที่ระดับทหารขั้นกลางจะป้องกันไว้ได้”
“กัวเหลียง นั่นมันศิษย์น้องของเจ้านี่ เจ้าคิดว่าใครจะชนะล่ะ”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ถึงแม้ว่านั่นมันศิษย์น้องข้า แต่เท่าที่ข้ารู้มาคือหมอนี่ไม่เคยต่อสู้กับคนมาก่อน ข้าว่าจะลงฝั่งหลินคูสักร้อยแต้มนะ”
เฉินเฉียงที่เดินเข้าไปในฉากหลังแล้วก็อดที่จะหัวเราะเบาๆออกมาไม่ได้ ดูเหมือนว่าศิษย์พี่ของเขาคนนี้จะไม่คาด
