หวังในตัวเขาเลยแม้แต่น้อยจริงๆ
ในทันทีที่เฉินเฉียงกำลังคิดอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ได้ดังลั่นขึ้นมา
“เฮ้ หลินคู เฉินเฉียง ตามกฎแล้วเจ้าสองคนต้องลงค่าธรรมเนียมและแต้มพนันที่หอพนันก่อนนะแล้วค่อยไปสู้ได้”
เฉินเฉียงที่ตามหลังหลินคูไปนั้นก็ได้วางสองร้อยคะแนนไว้ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่ตรงหน้าเขาผ่านกำไรสื่อสาร
“เลือกสนามประลอง 1.สนามทั่วไป 2.ป่า 3.ถ้ำ 4.กลางคืน”
หลินคูได้หันหัวไปพูดกับเฉินเฉียงด้วยความมั่นใจ “เจ้าท้า เจ้าเป็นคนเลือก”
เฉินเฉียงได้มองไปที่หน้าจอก่อนที่จะกดคำว่า กลางคืน
หลินคูขมวดคิ้วในทันทีแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเดินไปยังวงแหวนที่อยู่ข้างหลังฉากสีดำก่อน เฉินเฉียงเองก็ได้ทำตาม
“ว้าวววว ทำไมพวกนั้นเลือกกลางคืนกันล่ะ ไม่ใช่ว่าเราจะได้ดูการประลองดีๆหรอกเหรอเนี่ย”
“ข้าว่าเด็กใหม่เป็นคนเลือกนะ นี่เขาไม่รู้จริงๆเหรอว่าสนามประลองแบบนี้พวกเด็กจากแผนกวิญญาณได้เปรียบ ดูๆไปแล้วคงไม่ได้น่าดูเท่าไหร่”
“ถ้ารู้อย่างนี้ข้าคงลงไปเต็มที่แล้วเนี่ย เฮ้ออออ”
เฉินเฉียงได้เดินเข้าไปในสนาม และเป็นตอนนี้ที่ทัศนวิสัยของเขานั้นรู้สึกได้ว่ามันมืดจริงๆ
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้ส่งผลอะไรกับเฉินเฉียงแม้แต่น้อย
เพราะเขามีทักษะไร้ตัวตนและตรวจจับด้วยเสียง
เมื่อทั้งสองทักษะแสดงผลออกมาพร้อมกัน ใบหน้าของหลินคูนั้นปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัดภายใต้จิตสำนึกของเฉินเฉียง
สำหรับนักเรียนแห่งแผนกวิญญาณแล้ว การได้สู้ในสภาพแว
