ีดเผือดของเขาเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวทันที
เขาเองก็อยู่สงบๆมาตั้งยี่สิบปี ทำไมเขาถึงต้องมาเจอเรื่องอย่างนี้ได้กัน
ในบ้านไม้ไผ่ที่เรียบง่ายหลังหนึ่งกลางภูเขา คนสิบกว่าคนได้นั่งอยู่ด้วยกันพลางดูวิดีโอที่เฉินเฉียงทะยานตัวพลุ่งพล่านช่องผาด้วยการทะยานเพียงครั้งเดียว
“รอง ผอ. เจ้าได้สังเกตท่าเท้าของเขานั่นรึเปล่า ท่าเท้านั่นข้าว่าคุ้นตามากเลยนะ”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เมื่อเขาได้ยินดังนั้นก็ได้หลับตาลงราวกับนิ่งคิดไปพักใหญ่ หลังจากนั้นเขาก็ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมสายตาที่ทอประกายระยิบระยับราวกับไข่มุก
“จริงด้วย ผอ.ลี ท่าเท้านี่เป็นของพวกเราเองนี่นา”
ถึงแม้ว่าท่าเท้านั้นจะเป็นหนึ่งในวิชาที่ถูกลืมเลือนไปของสำนักเต่าดำก็ตาม ความจริงแล้วมีศิษย์เก่ามากมายของสำนักที่บรรลุก้าวย่างสวรรค์นี้ในระดับขึ้นสูงสุดได้ก็จริง
แต่คนที่บรรลุได้เหล่านั้นส่วนใหญ่ก็ไม่อยู่แล้ว หากจะมีคนที่ยังอยู่ก็คงเป็นคนที่กำลังเร่งก้าวข้ามไปยังระดับราชาอยู่ในตอนนี้
และในช่วงสิบห้าปีมานี้ ไม่มีใครอีกเลยที่จะสำเร็จท่าเท้านี้ได้แม้แต่ในระดับเรียนรู้ก็ตาม
“ก้าวย่างสวรรค์เหรอ รองผอ. อย่าบอกว่าเจ้าจะหมายถึงเฉินเทียนเว่ยจะอยู่เบื้องหลัง…”
ชายหัวล้านเคราแดงที่ยังพูดไม่ทันจบดีก็ได้ยืนขึ้นมาพูดด้วยเสียงอันดังลั่นด้วยความตกใจและไม่อาจจะพูดออกมาได้จบประโยค
รองผอ.เองก็ได้พยักหน้ารับแนวคิดนี้ “ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าอาจารย์ขอ
