กับหนี่เฟิง”
“จริงด้วยสิ ศิษย์น้องหนี่ดูเหมือนว่าจะชอบใช้น้ำหอมกลิ่นมะลิมากๆด้วย ข้าเองก็เห็นมากับตาว่าเมื่อเช้าศิษย์กัวกินกระเทียมเป็นอาหารเช้า”
ศิษย์พี่กัวคนที่กำลังจะอยากหักคอเฉินเฉียงอยู่นั้นก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปในทันที
แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรออกมาก็ได้มีเสียงหนึ่งดังขึ้นประหนึ่งดังเสียงของภูเขาไฟที่ระเบิดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด
“กัวเหลียง ไอ้เลวชาติ ข้าให้เวลาแกหนึ่งนาที”
“เฉินเฉียง อยู่ตรงนั้นไม่ต้องไปไหน เมื่อข้ากลับมาข้าเล่นแกตายแน่”
ศิษย์พี่กัวที่ในตอนนี้อยู่ไม่ไกลนัก เขาได้ชี้นิ้วใส่เฉินเฉียงด้วยใบหน้าที่ดุร้าย แต่เขานั้นกลับหันหลังและวิ่งออกไป แต่ยังวิ่งไปไม่ถึงก้าว ร่างกายของเขานั้นได้ร่วงหล่นสู่พื้นดินไป โดยไม่ได้สนใจว่าอวัยวะส่วนไหนของเขาจะเจ็บอยู่หรือไม่ เขาได้รีบลุกขึ้นมาและอันตรธานหายไปในทันทีอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อหาว่าศิษย์พี่กัวอยู่ๆก็หายไปอย่างนี้ เฉินเฉียงก็ได้รู้สึกแปลกๆอย่างมาก
นี่เขานั้นได้ทำอะไรผิดไปกัน
