บทที่ 23 เตะตัดขา
เมื่อได้ยินคำพูดของจางหยวนแล้ว เฉินเฉียงที่เกร็ง มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็ได้ผ่อนคลายออกมา “ขอบคุณครับ นายพลจาง”
ผู้คุมจ้าวเองที่คิดจะใช้โอกาสนี้ในการหาโอกาสช่วยเฉินเฉียงนั้นก็ไม่คิดว่าจางหยวนจะพูดออกมาแบบนี้ เขานิ่งอึ้งไปนานก่อนที่จะหัวเราะออกมาและพูดว่า “ดี จางน้อย ถ้าอย่างนั้นข้าขอฝากเจ้าด้วยแล้วกัน ข้าไว้ใจเจ้า”
ในเมื่อเฉินเฉียงนั้นไดัตัดสินใจแล้ว นี่ทำให้หลิงเว่ยรู้ดีว่าไม่ว่ายังไงเขาก็คงไม่เปลี่ยนใจ เหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ทำให้เขานั้นรู้สึกกระดากใจเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าหาเฉินเฉียงแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก
“เฉินเฉียง เจ้าเองก็เป็นนักรบแห่งอาณานิคมเขาหมาง ไม่ว่าเจ้าจะตัดสินใจยังไงข้าก็จะสนับสนุนเจ้า”
“แต่ขอให้จำไว้ว่า ในเมื่อเจ้าได้ตัดสินใจเลือกไปแล้วก็ขอให้ไปให้ถึงที่สุด”
“เมื่อถึงเวลานั้นขึ้นมา เจ้า…”
หลิงเว่ยมองไปที่จางหยวนก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า “วันใดก็ตามเมื่อเจ้าสำเร็จสิ่งที่เจ้าหวังไว้แล้วก็อย่าได้หลงลืมอาณานิคมเขาหมางของเรา แล้วก็อย่าลืมกลับไปเคารพศพผู้อาวุโสซุนบ้างล่ะ”
อีกฟากฝั่งหนึ่ง ผู้คุมจ้าวได้โยนเหรียญตราสีดำขนาดฝ่ามือให้จางหยวน “นี่คือตราของตึกนายพลเหมันต์จันทรา ด้วยตรานี้เจ้าจะสามารถส่งเฉินเฉียงเข้าไปในที่สำนักเต่าดำได้”
หลังจากรับตรามาแล้ว จางหยวนก็จากไปอย่างไม่ไยดี
“ไอ้หนุ่ม หากเจ้าต้องการจะไปสำนักเต่าดำจริงๆข้าคงจะช้าไม่
