ได้ ตามให้ทันก็แล้วกัน”
“อยากรู้นักว่าเจ้าจะทำอวดดีได้สักแค่ไหน”
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเฉียงได้แอบเงิบไปเล็กน้อยก่อนที่จะรีบร่ำลาหลิงเว่ยและตามจางหยวนออกไปในทันที
ในเมื่อจางหยวนดูถูกเขาซะขนาดนี้มีหรือที่เฉินเฉียงผู้ถือยึดมั่นในศักดิ์ศรีของตนจะยินยอม
การเดินทางไปยังสำนักเต่าดำได้ผ่านมาแล้วสองวัน ทั้งคู่เดินทางอย่างไม่หยุดพักและไม่พูดคุยกันเลยสักคำ
อีกสองวันต่อมา จางหยวนก็ได้ชี้ไปยังหุบเขาหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าและพูดว่า “สำนักเต่าดำอยู่ที่นั่น ข้าต้องพูดคุยกับพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องของเจ้าก่อน เจ้าก็รอข้าอยู่ที่ตีนเขาแล้วกัน”
เมื่อพูดจบ จางหยวนก็ได้หายวับไปในทันที
เฉินเฉียงในตอนนี้ก็ได้ทำการเดินสำรวจอะไรไปเรื่อยเป็นเวลาสิบนาทีก่อนที่จะถึงตีนเขา
ไม่ไกลนัก จางหยวนในตอนนี้กำลังพูดคุยกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ในช่วงอายุยี่สิบปี ข้างหลังชายคนนี้มีชายหนุ่มอีกกว่าโหลที่อยู่ในเครื่องแบบของสำนัก คนเหล่านี้บางคนก็นั่งเฉยๆ บางคนก็ทำความรู้จักกัน และเมื่อเห็นเฉินเฉียงนั้น ทุกคนก็ได้จับจ้องมาเป็นตาเดียว หลังจากนั้นทุกคนต่างก็ชี้มาที่เฉินเฉียงพร้อมทั้งส่งเสียงแปลกๆดังออกมา
หลังจากทำการแนะนำเฉินเฉียงให้เด็กหนุ่มคนนั้นฟังเสร็จแล้ว จางหยวนได้ตะโกนออกมาในทันที “เฉินเฉียง เจ้ามาถึงสำนักเต่าดำแล้ว ภารกิจของข้าถือว่าลุล่วงแล้ว”
“แล้วอย่าได้หลงลืมคำพูดเส็งเคร็งที่ได้ลั่นไว้เมื่อสองวันก่อนล่ะ ถ้าอีกห้าปีนเจ้าไม
