่ได้ไปที่ตึกนายพลเหมันต์จันทราล่ะก็ ข้า จางหยวนคนนี้ จะมาที่นี่แล้วจะนำตรานี่กลับไปแล้วฆ่าเจ้าทิ้งเสียตรงนั้น”
หลังจากพูดจบ จางหยวนไม่ได้แยแสต่อเฉินเฉียงอีกต่อไป เขาพยักหน้าให้ผู้คนโดยรอบก่อนที่จะหันหลังแล้วไปปรากฏอยู่อีกที่ก็อยู่ที่ระยะร้อยเมตรแล้ว
-ตราเต่าดำ-
-อะไรวะนั่น-
ถึงแม้เฉินเฉียงจะเต็มไปด้วยคำถาม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนเหล่านี้แล้วจะดีกว่าหากเขานั้นไม่ขอให้คนเหล่านี้ช่วย นั่นก็เพราะเขานั้นไม่อยากจะให้ตัวเองต้องอับอาย
“”ข้าละอยากรู้เต็มแก่แล้วว่าไอ้หมอนี่เก่งมาจากไหนถึงทำให้ลูกพี่จางโกรธซะขนาดนั้นได้”
หลังจากแยกจากจางหยวนไปแล้ว ชายหนุ่มคนหนึ่งได้เดินเข้ามาหาเฉินเฉียงพร้อมกับคาบฟางเส้นหนึ่งเอาไว้ในปาก พร้อมกับกล่าวคำถากถางออกมา
“เหอะ ก็แค่นักรบสายเลือดระดับทหารขั้นกลางนี่หว่า ข้าก็นึกว่าจะเก่งกว่านี้ซะอีก”
“เอาเถอะ ยังไงซะขยะอย่างเจ้าการที่จะเข้าเรียนที่นี่ได้ก็มีแต่ต้องใช้เส้นสายเท่านั้นล่ะนะ นี่แสดงว่าเจ้านี่มีเส้นใหญ่ไม่เลวเลยสิท่า”
หลังจากชายคนนั้นถากถางเสร็จ เขาก็หันไปมองศิษย์คนอื่นๆที่อยู่ข้างหลัง และนั่นทำให้เกิดเสียงโห่ขึ้นมาเป็นการใหญ่
“หึหึหึ ไอ้หน้าใหม่ สำนักเต่าดำแห่งนี้ไม่เคยขาดศิษย์ที่มีเส้นสายใหญ่ๆนะเว้ย”
“แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคนที่จะจบจากที่นี่ได้นั้น ถ้าไม่เก่งจริงละก็อยู่ได้แค่ตีนเขาเนี่ยแหละ”
“เอาจริงๆแค่ขยะอย่างเจ้ามาเหยียบที่ตีนเขาได้นี่ก็บุญหัวแล้วล่ะนะ”
“ไ
