่ ชื่อของข้าคือเฉินเฉียง”
“อย่ามาทำเป็นตีสนิท ข้าไม่ได้อยากรู้จักชื่อของขยะอย่างแก” ชายหนุ่มยื่นมือขึ้นห้ามและพูดออกมาอย่างไม่ไยดี “ก่อนที่ขยะอย่างเจ้าจะกลายเป็นศิษย์ของที่นี่ได้ ชื่อของเจ้าไร้ค่ายิ่งกว่าการผายลมซะอีก”
ถึงแม่ว่าเฉินเฉียงจะไม่ชอบน้ำเสียงของชายคนนี้ แต่เขาเองก็ยังตัดใจถามออกมา “เอ่อออ ท่านลุง ท่านจะบอกว่าสำนักเต่าดำนี่อยู่ในเขานี้และข้ายังไม่ได้ถูกรับเข้าสำนักงั้นเหรอ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์พี่กัว ไอ้ขยะนี่เรียกพี่ว่าท่านลุงแหะ พี่นี่แก่แล้วสินะ”
ใบหน้าของศิษย์พี่กัวนั้นมืดคล้ำลงในทันทีเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะจากคนรอบข้าง เขาจ้องมองเฉินเฉียงอย่างแค้นเคืองแต่ก็ไม่คิดจะทำอะไรออกมา เพราะเป็นเขาเองที่บอกว่าไม่ให้เฉินเฉียงมาตีสนิท แต่ก็ไม่คิดว่าเฉินเฉียงจะเรียกเขาว่าท่านลุงแบบนี้
“ไอ้หนุ่ม ใครบอกว่าขยะอย่างเจ้าได้กลายเป็นศิษย์สำนักเต่าดำนี่แล้วกัน”
“จางหยวนเองมาที่นี่เพียงเพื่อจะแนะนำเจ้าให้มีโอกาสเข้าสำนักเต่าดำได้ก็เท่านั้น ส่วนขยะอย่างเจ้าจะเข้าได้หรือไม่ได้นั้นขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะผ่านการทดสอบรีเปล่า”
“แล้วก็ อาณาเขตของภูเขาแห่งนี้มีพื้นที่เกือบพันไมล์ และทั้งหมดนี้อยู่ใต้อาณัติของสำนักเต่าดำ” “และที่ที่เจ้ายืนอยู่ตอนนี้ก็ถือทางเข้าสำนักเต่าดำ”
-สำนักนี่ใหญ่โคตร-
เฉินเฉียงในตอนนี้แม้จะกำลังตกใจ แต่เขานั้นยังต้องการรู้ข้อมูลมากกว่านี้เพื่อสอบเข้าสำนักเต่าดำนี่ให้ได้
“ท่านลุงกั
