ย ไม่ไหวหรอกนะข้าว่า”
“ข้ารู้จักจางหยวนเป็นอย่างดี หากหมอนี่ต้องการจะฆ่าใครละก็แม้แต่นายพลด้วยกันก็หยุดไม่อยู่หรอก”
“นอกจากว่าเฉินเฉียงนั้นจะฆ่าตัวตายไปเอง ใครก็ตามที่หมอนี่จ้องเอาไว้แล้วไม่มีใครสามารถหลบหนีไปได้จากเงื้อมมือจางหยวน แต่ให้วิ่งไปสุดขอบฟ้าก็ตาม”
ผู้คุมจ้าวเองในตอนนี้ก็ขมวดคิ้วแน่น มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนที่จะถอนหายใจยาวออกมา
“หลิงเว่ย เจ้าอ้วนนั่นพูดถูกแล้ว”
แถมจางน้อยนั่นเองก็ถือว่ามีชื่อเสียงพอตัวเมื่ออยู่ในตึกนายพล ข้าเองยังเทียบไม่ติดเลย
“จากที่เห็นแล้วยังเขาก็น่าจะลงมือเป็นแน่ ข้าขอแนะนำว่าเจ้าอย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า”
ถึงแม้ผู้ควบคุมจ้าวจะพูดออกมาอย่างนั้นแต่เขาเองก็ยอมรับในตัวเฉินเฉียงไม่น้อยเหมือนกัน นอกจากจะยังหนุ่มแน่นแล้ว เขานั้นยังมีความทะเยอทะยาน หากได้รับการศึกษาและชุบเลี้ยงจะต้องการเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีในอนาคตเป็นแน่
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจางหยวนแล้ว เขาเองก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี
จางหยวนคือบุคคลที่ไม่เคยไว้หน้าใคร
“จริงสิ ผู้คุมจ้าว ไม่ใช่ว่าในวันนี้เฉินเฉียงได้ทำคุณประโยชน์มากมายให้กับตึกนายพลนี่ครับ เพียงแค่นั้นยังไม่พอที่ท่านจะออกหน้าให้เหรอ”
หลิงเว่ยในตอนนี้ยังไม่ยอมตัดใจจากฟางเส้นสุดท้ายนี้ไปและยังพยายามอีกครั้ง
-จริงสิ-
ผู้คุมจ้าวได้ถลึงตาออกมาราวกับพึ่งจะนึกออก เขาไอไปสองสามทีก่อนจะพูดออกมา “จางน้อย เฉินเฉียง เขา….”
“ผู้คุมจ้าว..”
ก่อนที่ผู้คุมจ้า
