ีกประมาณยี่สิบคนที่ยังไม่ได้กลับมาหรอกเหรอ พวกเขาอาจจะกลับมาพร้อมข่าวดีก็ได้นะ”
ผู้ควบคุมจ้าวมองไปยังทหารเวรที่อยู่ข้างๆพลางส่ายหัว “อย่ามาปลอบกันจะดีกว่า มีใครไม่รู้บ้างว่าในรังหมาป่านั่นอันตรายมากมายขนาดไหน”
“ในครั้งนี้ ทันทีที่พวกเขานั้นเข้าไปรอบนอกข้าก็ได้ยินมาว่ามีคนตกตายตั้งแต่วันแรกแล้ว นี่ก็ผ่านไปห้าวันแล้ว คนเข้าไปกว่าร้อยคนจะกลับมาแบบรอดปลอดภัยสักแปดสิบคนนี่ก็ไม่ได้แย่เลยด้วยซ้ำ แถมเมื่อวันก่อนหมาป่าสีเงินจันทรานั่นยังออกมาในพื้นที่อันตรายนั่นอีกด้วย ดีไม่ดีพวกเขาจะโดนไอ้หมาเวรนั่นกวาดเรียบไปแล้ว”
“ก็ยังไม่แน่นะครับ ผู้ควบคุมจ้าวอย่าลืมสิว่าเรานั้นบอกพวกเขาเกี่ยวกับพื้นอันตรายไปแล้ว ไม่สมควรจะมีใครก้าวเข้าไปในเขตนั้นนะ”
“ฮึ่มมมม เจ้าไม่ได้ยินที่คนที่ออกมาเมื่อสามวันก่อนเหรอว่าไอ้หมาบ้านั่นวิ่งพล่านไปทั่วเขตรังเลยน่ะ”
เมื่อทุกคนได้ยินผู้ควบคุมจ้าวพูดแบบนั้นออกมาก็อดที่จะรู้สึกอับโชคไม่ได้เหมือนกัน คนที่รีบออกมาก่อนนั้นเป็นเพราะพวกเขาได้ยินเสียงร้องของหมาป่าจึงได้รีบหนีออกมาในทันที และเชื่อกันว่าต้องมีใครบางคนก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่อันตรายเป็นแน่
“นายพลจาง ท่านเห็นเฉินเฉียงที่มาจากอาณานิคมเขาหมางกับข้ารึเปล่า”
หลิงเว่ยในตอนนี้มีรอยแผลเป็นสีแดงสดเกิดขึ้นบนใบหน้า แต่สีหน้าของเขาก็ยังร้อนรนเป็นห่วงเฉินเฉียงอยู่ดี เขาเข้ามาจับแขนของนายพลจางเอาไว้
นายพลจางส่ายหน้าไปมาพร้อมกับพูดอ
