ย่างเศร้า “เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรที่จะให้พาเขามาที่นี่เลย น่าละอายชะมัด”
“…..ลืมมันไปดีกว่าครับ อย่าโทษตัวเองเลย ในช่วงสองปีมานี้อาณานิคมที่อยู่ภายใต้ตึกนายพลเหมันต์จันทราเองก็แข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังต้องสูญเสียนักรบสายเลือดไปนับพันทุกปี เป็นไปได้ว่าที่หมาป่าสีเงินแสงจันทร์นั่นหอนออกมาเมื่อสามวันก่อนอาจเป็นเพราะเด็กนั่นก็ได้”
และเป็นจริงดังคำกล่าวที่ว่า พูดถึงไก่ ไก่ก็มา ใจตอนนี้คนที่อยู่ข้างผู้ควบคุมจ้าวได้ชี้ไปที่สิ่งๆหนึ่งที่กำลังเข้ามาใกล้กระโจมภารกิจมากขึ้น “ผู้ควบคุมจ้าว ดูนั่น นั่นมันเม่นเกราะ”
