น แต่ประสาทสัมผัสและการตรวจจับด้วยเสียงของเฉินเฉียงเองก็ยังคงอยู่
ภายในระยะตรวจจับของเขานั้น เขาพบเส้นลำแสงสีขาวออกจากปากของหมาป่าสีเงินและนั่นทำให้เม่นเกราะลอยกระเด็นในทันที
ในกลางอากาศ เม่นเกราะนั้นกระอักเลือดออกมาอย่างไม่ขาดสาย
เพียงการโจมตีครั้งเดียวนั้นรุนแรงพอที่จะทะลวงผ่านเกราะอันแน่นหนาของเม่นเกราะให้เหลือเพียงแค่ซากร่างเท่านั้น
หลังจากลำแสงจางหายไป หมาป่าสีเงินจันทราก็ได้ไปปรากฏอยู่หน้าเม่นเกราะที่ตกตายไปแล้ว มันก้มหัวมาดูใกล้ๆก่อนที่ยกกรงเล็บที่เฉียบคมประดุจดั่งมีดเหล็กกล้าออกมา มันลองเขี่ยๆดูก็พบว่าไม่สามารถใช้เล็บของมันทะลวงเกราะของเม่นเกราะไปได้ มันทำได้เพียงหอนออกมาอีกครั้งและกระโดดออกไป และหายเข้าไปในส่วนลึกของรังของมัน
หลังจากอยู่นิ่งๆไปสามชั่วโมง ในที่สุดเฉินเฉียงก็ตัดสินใจเปิดเผยตัว
หมาป่าสีเงินจันทราตัวนี้ช่างทรงพลังอย่างน่าสะพรึงกลัว
ขนาดเฉินเฉียงที่มีทักษะไร้ตัวตนก็ยังไม่อาจที่จะต้านทานความกลัวที่บังเกิดขึ้นในหัวใจนี้ได้ เขานั้นแทบจะไม่ยากนึกภาพสภาพตัวเองเลยว่าจะตกอยู่ในสภาพไหนหลังโดนเจ้าหมาป่านั่นเจอตัว
ถึงแม้ว่านี่จะเป็นยามค่ำคืน แต่เฉินเฉียงนั้นก็กล้าทำเพียงแค่ค่อยๆคลานออกมาจากพื้นที่รังหมาป่านี้อย่างช้าๆ
ระยะระหว่างจุดที่เขาค่อยๆออกมาจากหลุมและซากร่างของเม่นเกราะนั้นความจริงแล้วมันสั้นมากๆ แต่ถึงกระนั้น เฉินเฉียงก็ยังใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงถึงจะมาถึง
ยังไง
