ามดยักษ์ตัวนี้ทำให้ข้านั้นต้องสูญเสียพลังงานไปเปล่าประโยชน์ 10 หน่วยตามที่ข้าคาดเอาไว้จริงๆว่าแต่ แล้วอะไรคือสื่อสารไร้สายกันล่ะหว่า”
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังสงสัยอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงดังขึ้นมาในจิตใจของเขา
“มดงานทั้งหลาย เฉียงน้อยพบเวสเซลกลิ่นไหม้สภาพใกล้ตาย พวกเรารีบไปร่วมสนุกกับอาหารมื้อนี้กันเร็วเข้า”
“รับทราบ พวกเราจะไปด้วยกัน ดื่มด้วยกัน กินด้วยกัน”
“ฮื้มมมม ฮืมมม พวกเราเหล่ามดยักษ์… อาณาจักรอันยิ่งใหญ่… หากเราสู้ไม่ไหว ก็สู้ด้วยกัน มีเพียงสิ่งเดียวคืออาณาจักรของเราต้องแข็งแกร่ง”
“ไปกันไปกัน ไปดื่มเลือดเวสเซลตัวเหม็นด้วยกัน”
“ไปกัน ไปกัน ไปยังเนินเขา เพื่อดื่ม และกิน”
“หนึ่งวันผ่านไป แล้วพวกเราหัวเราะดังลั่นนนนน”
“หากไม่มีอะไรจะทำ ก็แค่ดื่มและกินนนนน”
“สานสัมพันธ์แห่งชีวิต ให้ สวยงาม”
เมื่อเขาหันไปทางทิศทางของเสียที่สัมผัสได้นั้น ห่างจากเขาไปห้าสิบเมตร มีมดยักษ์จำนวนสองร้อยถึงสามร้อยตัวที่รวมกลุ่มกันมุ่งตรงกลับรังของมันไป
-ไอ้ฉิบบบ….-
-การสื่อสารไร้สายเป็นทักษะการสื่อสารของพวกมดยักษ์-
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้หันหลังกลับและนั่งลงบนโขดหินในทันที แต่เมื่อเขานึกได้ว่ามดพวกนี้พวกมันน่าจะอยู่ในอาณาเขตนี้มานานแล้ว เป็นไปได้รึเปล่าว่าพวกมันจะรู้ที่อยู่ของผลกระจ่างจิต
เมื่อคิดได้ดังนั้นทำให้เฉินเฉียงไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆได้อีกต่อไป เขาค่อยๆติดตามมดยักษ์พวกนั้น และเปิดใช้งานการสื่อสารไร้สายใ
