น
“ปู่ซุน ในช่วงระหว่างหนึ่งเดือนมานี้ ปู่เองก็สั่งสอนข้าบ่มเพาะอย่างเอาใจใส่อย่างกับเป็นปู่ของข้าจริงๆ หากไม่ใช่เพราะปู่ ข้าเองในตอนนี้ก็คงไม่บรรลุเพลงดาบสายฟ้าทำลายวิญญาณและการบ่มเพาะหลอมเลือดทำลายล้างมาได้เร็วถึงขนาดนี้เป็นแน่”
“ต่อให้โลกใบนี้จะเต็มไปด้วยอันตรายขนาดไหนก็ตาม แต่ข้าจะไม่ลืมความต้องการของปู่อย่างแน่นอน ข้าจะนำตราแห่งนายพลเทียนเว่ยมาสักการะที่หลุมศพของปู่”
เมื่อพูดจบ เขาก็หยิบเนื้อหมาป่าสายฟ้าเข้าปากไปคำหนึ่ง หลังจากเขี้ยวได้พักหนึ่งเขาก็ต้องถ่มถุยมันออกมาอย่างหนัก
“ไอ๊หยา…. เนื้อของไอ้เวรตัวนี้นี่เหม็นบรรลัยเลยนี่หว่า ไม่น่ากินเข้าไปเล้ยยยยย”
“เฉินเฉียง ไม่ใช่ว่าเนื้อของสัตว์ประหลาดทุกตัวจะกินเข้าไปได้หรอกนะ”
โดยที่เขาไม่ได้สังเกต ในตอนนี้ผู้การหลิงได้มายืนอยู่ข้างๆเขาแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น ในตอนนี้ได้มีเหล่านักรบสายเลือดแห่งอาณานิคมเขาหมาง แม้แต่ไอ้หนุ่มที่มาส่งข้อความจากตึกนายพลเมืองเหมันต์จันทราก็อยู่ด้วย
“เฉินเฉียง ที่เจ้าไม่ได้กลับไปเมื่อคืนเป็นเพราะเจ้าไปตามล่าหมาไม้สายฟ้าพวกนี้มารึ แถมยังมีระดับทหารขั้นสูงอีก”
ผู้การหลิงในตอนนี้ได้ก้มตัวลงมองสินสงครามที่เฉินเฉียงได้มาด้วยตัวคนเดียวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
แม้แต่เหล่านักรบสายเลือดระดับทหารที่ได้ยินก็ต้องตกตะลึงในความสามารถของเฉินเฉียงไปตามๆกัน
หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ เฉินเฉียงยังเป็นเพียงคนทั่วไปที่ไร้ซ
