งของเจ้าหน่อยสิ รีบๆหน่อยก็ดี
เฉินเฉียงไม่ได้มีท่าทีแยแสสักเท่าไหร่ เขาโยนหัวของหมาไม้ทั้งเจ็ดไว้ที่ป้ายหน้าหลุมศพและได้นั่งลง ก่อนที่จะชี้ไปทางทิศตะวันออกโดยไม่สนใจที่จะมองไปที่ชายหนุ่มแม้แต่น้อย “ไปทางตะวันออกห้าไมล์ อาณานิคมอยู่ที่นั่น”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงที่ในมือได้ถือมีดเอาไว้ในมือขวา และในมือซ้ายถือหัวของหมาไม้เอาไว้ ในตอนนี้เขาได้เริ่มใช้มีดถลกหนังมันออกมา
เมื่อเห็นท่าทีของเฉินเฉียงแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ใจแค่เพียงส่งเสียงพึมพำรับรู้ออกมาเบาๆ ก่อนที่จะมุ่งตรงไปยังทิศทางดังกล่าวในทันที
ในจำนวนหมาไม้ทั้งหมดนั้น เขาได้ย่อยสลายและดูดซับความสามารถของพวกมันมาแค่สองตัวเท่านั้น หนึ่งคือตัวแรกที่เจอหลังจากฆ่างูสองหัว อีกหนึ่งคือตัวใหญ่ที่ฆ่าผู้อาวุโสซุน ส่วนตัวที่เหลือนั้น เขาไม่สนใจเพราะคิดว่าพวกมันนั้นย่อยสลายไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา การดูดซับพวกมันนั้นเปลืองค่าพลังงานของเขาไปอย่างเปล่าประโยชน์
หลังจากผ่านไปสิบนาที เขาก็ได้รับแก่นคริสตัลระดับกลางหนึ่งชิ้น แก่นคริสตัลระดับสูงอีกหนึ่งชิ้น พวกมันให้ค่าพลังงานแก่เขา 90 หน่วย
“ปู่ซุน ไอ้พวกหมาไม้ที่กล้ามาทำร้ายปู่ข้ากวาดล้างพวกมันไปหมดแล้วนะ ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับพวกมันอีก พักผ่อนให้สบายนะครับ”
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าหลุมศพของผู้อาวุโสซุนนั้นได้ตัดชิ้นเนื้อของหมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่ออกมาชิ้นหนึ่ง และทำการย่างมันซะตรงนั้
