้าเป็นใคร….นี่กำลังล่าหมาไม้สายฟ้างั้นเหรอ”
ชายหนุ่มจ้องมองมายังเฉินเฉียงอย่างยิ่งทะนง เขาได้สอดกระบี่เข้าไปในแขนเสื้อก่อนที่จะสะบัดแขนเสื้อไปหนึ่งที กระบี่เล่มยาวก่อนหน้านี้ก็ได้หายไปราวกับไร้ตัวตนมาตั้งแต่ต้น
เฉินเฉียงไม่ได้พูดออกมา เขาเดินตรงไปเก็บหัวของหมาไม้สายฟ้า ก่อนที่จะพูดออกมาว่า “เฉินเฉียงแห่งอาณานิคมเขาหมาง”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้หันหลังกลับและวิ่งกลับไปยังรังของหมาไม้สายฟ้า
“อาณานิคมเขาหมางเหรอ เยี่ยมเลย เจ้า…”
ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดความต้องการของตัวเองออกมา เฉินเฉียงได้จากไปไกลแล้ว
“เร็วฉิบ”
ชายหนุ่มหรี่ตามองและรีบตามไปในทันที
ด้วยความเร็วของเฉิงเฉียวในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถสลัดชายคนนี้ให้หลุดออกไปได้ ยิ่งเขาคิดก็ยิ่งแปลกใจ แต่ว่าในตอนนี้เขาเองก็ไม่ได้มีเวลาสนใจชายคนนี้ขนาดนั้น ในตอนนี้เขานั้นต้องการเพียงแค่นำซากของหมาไม้ทั้งหมดกลับไปยังอาณานิคมของเขาเท่านั้น
ตรงหน้าของปากทางเข้ารังของหมาไม้สายฟ้า เฉินเฉียงได้หิ้วหัวของหมาไม้อีกสามตัวเอาไว้ พร้อมทั้งแบกหัวของหมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่ซึ่งเป็นตัวที่ฆ่าผู้อาวุโสซุนเอาไว้ที่หลัง หลังจากนั้นก็ได้ตรงไปยังหลุมศพของผู้อาวุโสซุนในทันที
ชายหนุ่มเองก็คอยตามอยู่ข้างหลังของเฉินเฉียวด้วยท่าทีสงบแต่ไม่ห่าง เขาติดตามไปยังสุสานด้วย
“เฮ้…เจ้าน่ะ ข้ามีข้อความลับจากผู้พันแห่งเมืองเหมันต์จันทรา” ถ้าเจ้าเสร็จเรื่องแล้วช่วยพาข้าไปที่อาณานิคมเขาหมา
