ที่อยู่ตรงหน้าหลุมศพ บรรยากาศของเขาในตอนนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันไปยังผู้การหลิงด้วยท่าทางที่ยากจะคาดเดาและพูดขึ้นว่า “หลิงเว่ย ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ข้าคิดว่าเจ้าควรให้เฉินเฉียงติดตามไปด้วยนะ”
“เฉินเฉียงงั้นเหรอ”
หลิงเว่ยนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกมา “นายพลจาง เฉินเฉียงในตอนนี้แม้เขาจะกลายเป็นนักรบสายเลือดระดับทหารขั้นกลางแล้วก็จริง แถมเขาเองก็ยังหนุ่มแน่น แต่….ข้าว่าท่านน่าจะหาคนอื่นไปแทนนะ”
“ห้ะ หลิงเว่ย อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่เห็นด้วยกับความต้องการของข้า”
“ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงในตอนนี้จะอยู่ในระดับทหารขั้นกลางก็จริง แต่ว่าการที่เขานั้นสามารถฆ่าหมาไม้สายฟ้าระดับทหารขั้นสูงได้นี่… ข้าขอถามหน่อยก็แล้วกันว่าถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะทำได้หรือไม่”
“ให้พูดตรงๆเลยนะ ต่อให้เป็นข้าเองก็ต้องเล่นลูกไม้ถึงจะชนะมันได้เลย”
ผู้การหลิงที่ได้ยินก็ได้ส่ายศีรษะไปมาในทันที เขาเองก็รู้ความสามารถของตัวเอง และย่อมรู้ดีว่าตัวเขานั้นจะต้องตกอยู่ในสภาพไหนเมื่อเผชิญหน้ากับมัน
เขานึกออกเลยว่าหากเป็นเขาที่ต้องเผชิญหน้ากับหมาไม้สายฟ้าพวกนี้ แค่หนีรอดออกมาได้อย่างปลอดภัยก็ถือได้ว่าดีมากแล้ว นับประสาอะไรจะสู้กับสัตว์ประหลาดที่รวดเร็วไม่ต่างจากเสือดาวสายฟ้าแบบนี้ แค่ฆ่าได้สักตัวก็ถือได้ว่าปาฏิหาริย์เลยด้วยซ้ำ
และเมื่อได้ฟังประโยคต่อจากนี้ไป ยิ่งทำให้เขานั้นเถียงไม่ออก
“ ยังมีเหตุผลสำคัญที่สุดที่ข้าเลือกเขานะ
