บทที่ 12 ขึ้นให้สุด ลงให้มิด
“หึหึหึ แกอยากจะหนี?”
ราวกับว่าเฉินเฉียงถูกอ่านความคิดได้ หมาไม้สายฟ้าเชิดหน้าขึ้นมาอย่างหยิ่งทะนงราวกับแกล้งทำประหนึ่งดั่งการท้าทาย
เมื่อเห็นโอกาสแบบนี้ เฉินเฉียงก็ได้พุ่งตัวออกไปประดุจดังเสือดาวด้วยย่างก้าวแรกแห่งก้าวย่างสวรรค์
เขาอยู่ห่างไปร้อยเมตรเรียบร้อยแล้ว
“ฉิบ มันเร็วไปแล้ว”
หมาไม้ร่างยักษ์สายตาเบิกกว้างในทันทีที่เห็นและรีบไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว
เพียงสองวินาที ก่อนที่เฉินเฉียงจะทันได้ใช้ย่างก้าวที่สอง เจ้าร่างยักษ์ก็ได้กีดขวางทางของเขาและเหวี่ยงกรงเล็บเข้ามาใส่
ราวกับปะทะกับลมที่กรีดเฉือนได้ เฉินเฉียงได้โยกใบหน้าหลบการโจมตีถึงตายไปได้อย่างฉิวเฉียด พลางพลิกตัวกลับราวกับจะเปลี่ยนทิศทางและเตรียมที่จะพุ่งออกไป
“ฮ่าฮ่า แกหนีไม่รอดหรอก”
เจ้าร่างยักษ์พูดจบก่อนจะงุ้มกรงเล็บของมันลงเล็งไปที่หลังของเฉินเฉียง
เมื่อรับรู้ได้ถึงอันตราย เฉินเฉียงได้เบี่ยงตัวโดยใช้ดาบที่สะพายหลังรับกรงเล็บนี้ไว้ เสียงกระทบดังลั่นระหว่างเหล็กกับกระดูกจนทำให้เขานั้นต้องหูอื้อ และนี่ทำให้เขาต้องหมุนตัวแล้วหยิบดาบดั้นเมฆมาไว้ในมือ
แต่ก่อนที่เฉินเฉียงจะได้ทำอะไรต่อไป หมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ก็ได้ปรากฏตัวอยู่หน้าเฉินเฉียงห่างไปเพียงหนึ่งเมตรเท่านั้น พร้อมกับเหวี่ยงกรงเล็บมาที่เขา
เฉินเฉียงรู้ดีว่าไม่สามารถหลบการโจมตีนี้ได้พ้น เขาบังคับตัวเองไม่ให้ก้าวเข้าไปหากรงเล็บนี้ตามแรงถลาที่โดนกระ
