แทกหลัง กรงเล็บของมันประดุจดั่งตะขอเหล็ก เกี่ยวเข้าไปที่อกของเฉินเฉียง
รอยแผลสามรอยปรากฏขึ้นบนอกของเฉินเฉียงมันตรงยาวประดุจดั่งลูกธนูสีเลือด ความเจ็บปวดเหลือคณะบังเกิดขึ้นจนทำให้เฉินเฉียงรู้สึกหัวหมุนในทันที
-ฉิบ…
-ถ้าข้าวิ่งต่อไปด้วยสภาพนี้ต้องโดนไอ้เวรนี่หยอกเล่นจนตายแน่ๆไม่ช้าก็เร็ว
เฉินเฉียงได้ก้มตัวลงไปดูบาดแผลที่อกของตัวเองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความบ้าคลั่ง
“ฮ่าฮ่า…โกรธแล้วเหรอ”
หมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่แสดงบรรยากาศที่หยอกเย้าขึ้นมาเมื่อมันเห็นเฉินเฉียงมีความคิดที่จะวิ่งหนีไป
ยังไงซะสำหรับมันแล้ว ไม่ว่าช้าหรือเร็วยังไงเฉินเฉียงก็ต้องตกมาอยู่ในปากของมัน มันนั้นจะกินเฉินเฉียงเมื่อไหร่ก็ได้ อย่างน้อยๆก็ขอแกล้งเล่นให้หายแค้นสักหน่อยก็ดีไม่น้อย
“ฮ่าฮ่า พ่อแกร่งที่สุด”
“พ่อ ไอ้ตัวเล็กนี่โคตรอ่อนแอเลย ข้าว่าข้าน่าจะฆ่ามันได้อยู่นะ ให้ข้าฆ่ามันแล้วกัน”
“ฮืม เจ้าห้า ไม่ใช่ว่าแกบอกว่าไอ้ตัวที่ฆ่าเสี่ยวฉีเป็นสัตว์ประหลาดระดับนายพลหรอกเหรอ แล้วมาตอนนี้แกคิดจะลงมือเองเนี่ยนะ”
“เอ่อฮี่ฮี่ นั่นมันเป็นพี่สองพูดต่างหาก ข้าเองก็เห็นไม่ชัดเหมือนกัน”
“พ่อ เจ้าตัวน้อยนี่ต้องอร่อยมากแน่ๆ ใช่รึเปล่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น หมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ก็ได้ยกเล็บที่มีเศษเนื้อของเฉินเฉียงติดอยู่มาจ่อที่หน้า มันดมกลิ่นก่อนที่จะเลียเข้าไป “ฮ่าฮ่า เจ้าหกนี่ช่างจมูกดีเหมือนเคยแหะ”
“ถูกต้อง เจ้าตัวน้อยนี่ช่างหอมและนุ่มล
