ะมุนลิ้นนัก มันคืออาหารชั้นยอดที่ส่งมาที่หน้าบ้านเราให้กินได้ฟรีๆ”
เจ้าตัวใหญ่ในตอนนี้แลบลิ้นเลียไปทั่วปาก สายตาของมันจ้องมองไปยังเฉินเฉียงอย่างแน่วแน่ว่าต้องกินเฉินเฉียงให้หมดทั้งตัวได้
“ไอ้หนู แกต้องโทษตัวเองแล้วที่ไม่รู้ว่าตัวแกเองมีดีแค่ไหน ไม่อย่างนั้นแกคงไม่เสนอตัวเองมาให้ข้ากินถึงหน้าบ้านแบบนี้ ในเมื่อมีเนื้อดีๆมาอยู่ตรงหน้า ข้าย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”
“พ่อ ไม่ต้องพูดแล้ว รีบฆ่ามันซะ ข้าน้ำลายย้อยออกมาแล้วเนี่ย ถ้าไม่ลงมือ เจ้าหกกับข้าจะลงมือเองนะ”
“เจ้าห้า เจ้าหก ไม่ต้องรีบร้อนไป หลังจากจับให้พวกแกได้ลิ้มรสแบบเป็นๆแล้ว พวกเราจะตรงไปที่พักของพวกมันแล้วเมื่อถึงเวลานั้น อาหารอันโอชะจะรอพวกเราอยู่”
หลังจากพูดจบ หมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเฉินเฉียงช้าๆอย่างยิ้มเยาะ
เมื่อเฉินเฉียงได้ยินว่าพวกมันจะมุ่งไปโจมตีอาณานิคมเขาหมางหลังจากนี้ เฉินเฉียงถึงกับหวั่นไหว ความเกลียดของเขาพุ่งขึ้นมาเต็มหัวใจจนแน่นไปหมด
และที่เกลียดที่สุดในตอนนี้ก็คือเกลียดตัวเองที่สู้และล้างแค้นให้ผู้อาวุโสซุนไม่ได้ เขาสู้ไม่ได้แม้แต่หมาไม้สายฟ้าระดับทหารขั้นสูงตัวนี้ไม่พอ แถมเขายังชักนำภัยอันตรายไปยังอาณานิคมเขาหมางเสียอีก
เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็นึกถึงกำลังรบของอาณานิคมเขาหมางที่ในตอนนี้มีเพียงผู้การหลิงเว่ยเท่านั้นที่แกร่งที่สุด แต่เขาเองก็เป็นเพียงนักรบสายเลือดทหารระดับกลางเท่านั้น
หากต้องเผชิญหน
