้ากับสัตว์ประหลาดระดับขั้นเดียวกันยังยาก นับประสาอะไรไอ้ยักษ์ตรงหน้าเขา แค่เผชิญกับความเร็วของมันก็เต็มกลืนแล้ว แล้วเขาจะปกป้องอาณานิคมได้ยังไง
แต่เหนือสิ่งอื่นใดแล้ว เป็นเขาที่ผลีผลามจนไปกระตุ้นให้ภยันตรายรีบเข้าไปหาอาณานิคมเขาหมางนี้
เฉินเฉียงจ้องมองไปยังหมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ที่อยู่ตรงหน้า เขากระชับดาบดั้นเมฆในมืออย่างแน่นหนา
เขาไม่คิดจะหนีอีกแล้ว
หากถอยก็ตาย สู้ก็ตาย งั้นเขาเลือกที่จะสู้จนตัวตายยังจะดีซะกว่า
หมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ที่มั่นใจว่าตัวเองชนะแล้ว มันค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาเฉินเฉียงอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง และไม่มีความคิดรีบร้อนที่จะฆ่าแต่อย่างใด
มันต้องการให้เฉินเฉียงรับรู้ถึงความเจ็บปวดอย่างที่สุดก่อนที่จะตกไปอยู่ในท้องมัน
สิบเมตร
เจ็ดเมตร
ห้าเมตร
เฉินเฉียงในตอนนี้มีริมฝีปากที่แห้งผาก เขากระชับดาบดั้นเมฆที่อยู่ในมืออีกครั้ง ขาของเขาสั่นและไม่มั่นคง ถึงจะอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ละสายตาออกจากหมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ที่อยู่ตรงหน้า
สามเมตร
ที่ระยะสามเมตร หมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ก็ได้ค่อยๆยกกรงเล็บของมันขึ้นอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน เฉินเฉียงได้รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีของร่างกายใส่เข้าไปในดาบดั้นเมฆ
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มีสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดเกิดขึ้น
ในสายตาของเฉินเฉียงนั้น ร่างกายของหมาไม้สายฟ้าร่างยักษ์ได้สั่นไปมาอย่างโหดร้ายและน่าหวาดหวั่น ใบหน้าของมันที่ปกคลุมไปด้วยขนสีหน้าตาลในตอนนี้ค่อยๆม่
