บทที่ 11 ศัตรูที่แข็งแกร่ง
หลังจากติดตามหมาไม้สายฟ้าทั้งสองตัวไปอีกประมาณสองไมล์ เฉินเฉียงได้มายืนอยู่หน้ากำแพงหินที่สูงเกือบสามสิบเมตร
เขามองเข้าทางเข้าของถ้ำที่หมาไม้สายฟ้าพึ่งจะเข้าไป ทางเข้าถ้านี้อยู่สูงกว่าพื้นประมาณสองเมตร แต่มีขนาดทางเข้าถ้ำเพียงเกือบๆครึ่งตัวของเขา อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงได้กระโดดพุ่งหลาวเข้าไปโดยไม่ต้องคิด
“ควิซซซซซ ควิซซซซซซ”
เสียงของหมาไม้สายฟ้าดังออกมาจนถึงในถ้ำนี้
“พ่อ น้องเจ็ดถูกฆ่าไปแล้ว น้องตายอย่างน่าสยดสยอง ขาทั้งสี่ข้างถูกตัดออก และหัวแหลกเลอะไม่มีชิ้นดี”
“ว่าไงนะ ลูกข้าตาย แล้วทำไมพวกแกถึงกลับมา ทำไมพวกแกถึงไม่แก้แค้นให้”
“พ่อ พวกเราก็อยากจะแก้แค้น แต่เราไม่รู้จริงๆว่าน้องเจ็ดตกตายไปเพราะตัวอะไรกันแน่ แต่น้องเจ็ดที่ตัวใหญ่ยักษ์เกือบๆสามเมตร แค่เดินพื้นก็ยังสะเทือนยังต้องตายด้วยแบบนั้น แล้วน้องห้ากับข้าจะทำอะไรได้ ข้าพูดถูกรึเปล่าเจ้าห้า”
“ใช่แล้วท่านพ่อ ที่พี่สองพูดออกมาถูกต้องแล้ว เจ้าตัวนั่นวิ่งเร็วปานลมกรด ข้าคิดว่าอย่างน้อยๆมันต้องเป็นสัตว์ประหลาดระดับนายพลแน่ๆ ถ้าข้ากับพี่สองไม่ได้วิ่งเร็วล่ะก็ พวกเราอาจไม่ได้กลับมาแจ้งข่าวด้วยซ้ำ”
“โอ้…มันแข็งแกร่งขนาดนั้น….แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดี”
เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ลอบฟังคำโกหกของหมาไม้ทั้งสองตัวอยู่ในถ้ำ พลางคิดไปว่าไอ้สองตัวนี้มันไม่ได้เห็นเขานี่หว่า
แล้วมันทำไมถึงคิดว่าเขาน่ากลัวกันล่ะ
อย่างไรก็ตาม เ
