มื่อเฉินเฉียงได้ประเมินจากคำพูดและกลิ่นที่อยู่ภายในถ้ำ ถ้ำนี้สมควรจะมีหมาไม้อยู่ประมาณห้าไม่ก็หกตัวอยู่ในถ้ำตอนนี้ หากเขาผลีผลามเข้าไปเกรงว่าไม่สามารถไล่ฆ่าพวกมันทั้งหมดได้ทัน
หลังจากออกจากถ้ำ เฉินเฉียงได้ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้ที่ใกล้ๆปากถ้ำเพื่อจับตามอง เขากัดเคี้ยวก้านของหญ้าก้านหนึ่งไว้ในปากพลางขบคิดตัดสินใจ หลังจากคิดอยู่อีกพักหนึ่ง เขานั้นก็ยังคิดไม่ตกอยู่ดีว่าจะทำยังไงกับหมาไม้ฝูงนี้
หมาไม้สายฟ้าฝูงนี้สมควรจะมีหนึ่งในนั้นที่ฆ่าผู้อาวุโสซุน
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งอยากจะเข้าไปพุ่งฆ่าพวกมันให้หมดในคราวเดียว แต่เขานั้นก็ยังไม่อยากจะผลีผลาม
ด้วยการที่หมาไม้สายฟ้าพวกนี้มันเร็วมาก แถมพวกมันยังคุ้นชินกับสถานที่ หากเขาพลาดท่าไปเพียงหนเดียว ตัวเขาคงต้องตกตายในรังของพวกมัน
เขาเคยได้ยินจากผู้อาวุโสซุนว่าสัตว์ประหลาดนั้นมักเป็นสิ่งมีชีวิตที่แค้นฝังลึก หากว่าปล่อยตัวหนึ่งไป สักวัน อาณานิคมเขาหมางของเขาคงต้องสูญสิ้นเพราะหมาไม้สายฟ้าพวกนี้
แต่จะให้เขาจับตาดูอยู่เฉยๆแบบนี้เนี่ยนะ
ถ้าปากทางเข้าถ้ำนี้สูงกว่านี้อีกสักหน่อย เขาคงจะมีความมั่นใจอยู่บ้าง แต่นี่แม้แต่ยืนให้ตรงเขาก็ยังทำไม่ได้ แล้วเขาจะสู้กับพวกมันยังไง
“กรั๊บ”
เฉินเฉียงกัดก้านหญ้าในปากจนแตกออกและถ่มมันออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้างในทันที
รมควันเลยแล้วกัน
เฉินเฉียงได้ไปรวบรวมไม้กึ่งแห้งกึ่งเปียกแถวๆนั้นพร้อมทั้งหญ้าแห้งใกล้ๆ ก่อนที่จะเอามากองไว้ท
