้นให้ปู่ซุน”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้ใช้ค่าพลังงานทั้งหมดที่มีไปลงกับค่าความเร็ว หลังจากนั้นก็ได้จับดาบดั้นเมฆในมืออย่างกระชับและฟันออกไปอย่างรุนแรง
บังเกิดเสียงใบดาบแหวกอากาศขึ้นมา
แต่สิ่งที่เฉินเฉียงไม่ได้คาดคิดก็คือ หมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่นี้ไม่เพียงจะไม่หลบ มันยังยกเล็บขึ้นมาปะทะกับดาบดั้นเมฆเอาไว้
ผลจากการปะทะทำให้เฉินเฉียงนั้นต้องเซถอยหลังไปประมาณหกก้าว ส่วนหมาไม้สายฟ้านั้นเพียงแค่เอนกายไปข้างหลังเล็กน้อย กลงเล็บของมันนั้นสะท้อนที่กลมกลืนไปกับความมืดเพียงเท่านั้น มันไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลยแม้แต่น้อย
“แก้แค้น… เหอะ อย่างแกเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ”
“แกฆ่าเสี่ยวฉีสินะ”
“แกฆ่าลูกของข้าไปสี่ ในวันนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้แกหนีไปได้”
“ในเมื่อข้ากินไอ้แก่นั่นไม่ได้ งั้นข้าขอกินแกแทนก็แล้วกัน”
“แกนี่ดูเด็กกว่าไอ้แก่นั่นตั้งเยอะ ข้าว่าแกคงต้องอร่อยแน่ๆ”
“พ่อ ฆ่ามัน ข้าอยากกินมัน”
“พ่อ ข้าอยากกัดกินก้นของไอ้เด็กนี่ มันต้องอร่อยมากแน่ๆ”
หมาไม้สายฟ้าอีกสองตัวในตอนนี้พวกมันกู่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะพวกมันคิดว่ายังวันนี้เฉินเฉียงก็ต้องกลายเป็นอาหารของพวกมัน
ในสายตาของพวกมันนั้น เฉินเฉียงคือเนื้อที่สุดแสนจะน่าลิ้มลอง
เฉินเฉียงในตอนนี้ทำเพียงแค่ใช้มือปัดอกของตัวเองไปสองสามทีก่อนที่จะปรับพลังภายในร่างกายของตนให้เหมาะสม เขาจ้องไปยังหมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่ด้วยใบหน้ายิ้มเยาะและไม่แยแสในสิ่งที่ได้ยิน
เขานั้นยัง
