ะหลุดมือ มีร่องรอยของเลือดไหลออกมาจากข้อมืของเขาที่ใช้จับดาบดั้นเมฆเอาไว้
เฉินเฉียงรู้สึกตกใจอย่างมาก เขามองตามเงาที่พุ่งออกมาก็ต้องตกตะลึง เพราะหมาไม้สายฟ้าตัวนี้ใหญ่กว่าตัวที่เขาฆ่าก่อนหน้านี้มากนัก มันพุ่งออกไปห่างจากเฉินเฉียงไปเกือบสิบเมตรและหันมามองเฉินเฉียงพร้อมชูกรงเล็บขึ้นมาอย่างโกรธแค้น
ถึงแม้ว่าเจ้าตัวนี้จะไม่ใช่สัตว์ประหลาดระดับนายพล แต่ความแข็งแกร่งของมันนั้นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากระต่ายสายฟ้าที่เขาเคยเจอ นี่บ่งบอกว่าอย่างน้อยๆหมาไม้สายฟ้าตัวนี้อย่างน้อยๆก็สมควรอยู่ในระดับทหารขั้นสูง
“ควิซ ควิซซซซซซซซ”
“พ่อ…. ตอนนี้พี่สอง พี่สาม พี่สี่ตายหมดแล้ว”
“พ่อ…ต้องแก้แค้นให้พวกข้านะ พ่อต้องไม่ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้”
หมาไม้สายฟ้าสองตัวตะโกนคุยกันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เฉินเฉียงได้รีบสงบใจลงก่อนที่จะตอบโต้ไปด้วยภาษาของพวกมัน “เป็นพวกแกที่ฆ่าปู่ซุนของข้าก่อน พวกแกสมควรโดนแล้ว”
หมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่นิ่งอิ้งไปในทันที ก่อนที่มันรีบร้องออกมาอย่างลนลาน “แก แกเข้าใจภาษาพวกเรา”
“นี่แกพูดถึงไอ้แก่ที่หลุมศพนั่นน่ะรึ เฮอะ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าข้ามันเชื่องช้าล่ะก็ ไอ้แก่นั้นคงไม่เหลือซากที่กินเหลือหรอก”
“งั้น…..เป็นแกสินะ”
สายตาเดือดดาลบังเกิดขึ้นในดวงตาของเฉินเฉียงในทันที เขาชี้นิ้วไปที่หมาไม้สายฟ้าตัวใหญ่แล้วตะโกนออกมาดังลั่นว่า “เมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะฆ่าล้างบางพวกแกให้หมดทุกตัวเพื่อแก้แค
