านไปประมาณสิบนาที เฉินเฉียงได้ส่งเสียงกรนออกมา
และเป็นตอนที่หมาไม้สายฟ้าเริ่มเคลื่อนไหว
อย่างไรก็ตาม การระแวดระวังของหมาไม้สายฟ้านี้ยังคงเต็มเปี่ยม ไม่ได้พุ่งตรงเข้ามาหาเขาโดยตรง แต่มันนั้นกลับค่อยๆเขย่าต้นหญ้าที่อยู่ข้างๆมันราวกับต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง
แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด ในเมื่อมันนั้นได้เห็นซากร่างของงูสองหัวที่อยู่ข้างๆเฉินเฉียง เป็นธรรมดาที่มันต้องระวังตัว
เฉินเฉียงเองยังคงแกล้งกรนต่อไป แม้แต่มือที่กุมดาบดั้นเมฆเอาไว้ก็ยังคลายตัวลงไปเล็กน้อย
เป็นตอนนี้ที่หมาไม้สายฟ้าตัดสินใจพุ่งตรงเข้ามา เมื่อมาเหยียบลงไปบนร่างส่วนบนของเฉิงเฉียว กรงเล็บทั้งสองข้างแหวกอากาศตวัดลงไปที่ส่วนหัวของเฉินเฉียง
และในตอนนั้นเอง ดาบดั้นเมฆที่ราวกับรอคอยมานานก็ได้กวาดสวนขึ้นไปราวกับลมกระโชกแรง
แกร๊ง ประกายแสงกระจายไปทั่วต่อหน้าต่อตาของเฉินเฉียง
กรงเล็บของหมาไม้สายฟ้าช่างแข็งแกร่งนัก
หลังจากโจมตีสวนกลับไปได้ เฉินเฉียงก็ได้ดีดตัวไปข้างหน้าเพื่อลุกขึ้นยืนในทันที และก่อนที่เขาจะรักษาสมดุลของตัวเองได้ทัน หมาไม้สายฟ้าก็ได้พุ่งเข้ามาอีกครั้งจากด้านหลังพลางยกกรงเล็บแหลมของมันลงบนร่างของเฉินเฉียงอีกครา
ในคราวนี้เฉินเฉียงไม่อาจยกดาบขึ้นมากันได้ทัน
ก้าวย่างสวรรค์
เพียงก้าวเดียว เฉินเฉียงหลบการโจมตีถึงตายของหมาไม้สายฟ้าได้อีกครั้ง
หลังจากหมาไม้สายฟ้าพลาดในการสังหารเฉินเฉียงอีกครั้ง ในตอนนี้มันกำลัง
