ต้องถึงคราวปู่แล้ว งั้นข้าเองก็ขอเป็นคนจัดการให้ก็แล้วกัน”
เฉินเฉียงได้นำขลุ่ยผิวออกมาจากปากของผู้อาวุโสซุน หลังจากนั้นเขาได้เช็ดคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วใบหน้า หลังจากจัดเสื้อผ้าใหม่แล้ว เขานำศพของผู้อาวุโสลงไปวางไว้ในหลุมอย่างเคารพรัก หลังจากนั้นก็ได้นำไวน์ที่ซื้อมาก่อนหน้านี้เปิดฝาออก หลังจากนั้นเขาก็ได้กระดกไปหนึ่งอึกใหญ่ แล้วเทส่วนหนึ่งลงไปในหลุม
“ดาบดั้นเมฆ”
เฉินเฉียงได้หยิบดาบออกมา ก่อนที่จะวางดาบลงที่ด้านหน้าของหลุมศพและพูดออกมาอย่างหนักแน่น “ปู่ซุน อย่าได้เป็นกังวลต่อสิ่งใดเลย ข้านั้นจะต้องกลายเป็นสุดยอดผู้ใช้ดาบเล่มนี้ให้จงได้”
“และถ้าข้าเดาไม่ผิด ปู่เองก็มีสายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นกับพ่อของข้าสินะ”
“ไม่อย่างนั้นปู่คงไม่เสี่ยงชีวิตพาข้ามาอยู่ที่อาณานิคมเขาหมางแห่งนี้เป็นแน่”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงในตอนนี้ได้ถือว่าตัวเขานั้นคือตัวตนของเจ้าของร่างนี้เรียบร้อยแล้ว
ทุกๆอย่างที่เขาได้รับมาจากผู้อาวุโสซุนนั้นมากมายเกินกว่าที่เขานั้นจะปฏิเสธตัวตนของร่างนี้ไปได้อีกต่อไป ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากและโหดร้ายก็ตาม
“ปู่ซุน ข้าขอขอบคุณที่มอบวิธีการบ่มเพาะหลอมเลือดทลายสวรรค์และเพลงดาบทำลายวิญญาณให้ จนในตอนนี้ข้าเองก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งแล้ว”
“แล้วก็ไม่ต้องกังวลนะครับ ข้าจะไปนำตราแห่งเจ้าพลเทียนเว่ยแห่งทัพเมืองเหมันต์จันทรามาให้ได้อย่างแน่นอน”
“นี่คือคำสาบานที่ข้าจ
