บทที่ 7 เริ่มฝึกฝน
ในคืนนี้ ทั้งสองดื่มกันอย่างหนัก
ในยามที่อารมณ์กำลังพาไปนั้น ผู้อาวุโสซุนได้พูดประโยคหนึ่งออกมาอย่างจริงจังว่า “ไอ้เจ้าตัวเหม็น ในตอนนี้เจ้าก็ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในผู้ปลุกสายเลือดแล้ว เจ้าจะต้องแต่งงานและมีลูกซะ อย่าได้ทำเป็นอิดออดซะล่ะ รีบๆแต่งานมีลูกมีเต้าไปซ้า….”
เช้าวันต่อมา เมื่อเฉินเฉียงได้ปรากฏตัวที่สนามพร้อมกับดาบดั้นเมฆที่สะพายอยู่ข้างหลัง เขาได้เข้าใจแล้วว่าทำไมปู่ซุนถึงได้พูดเรื่องนั้นกับเขาเมื่อคืน
ในสนาม มีเด็กสาวน่ารักห้าถึงหกคนหลบมุมอยู่ และทุกคนกำลังพูดคุยกันถึงตัวเขา
“นี่นี่ ดูนั่นสิ เด็กคนนั้นไงที่ชื่อเฉินเฉียง เขาพึ่งจะปลุกพลังสายเลือดได้เอง เขาจะเข้าร่วมกับทีมสำรวจวันนี้”
“ดูๆแล้วเขาก็ดูหล่อเหลาไม่น้อยเลยนะ เจ้าว่าไงล่ะเสี่ยวลี่ จะให้ข้าแนะนำเขา ให้รู้จักเจ้าดีไหม”
“เฮ้ออออ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากได้เขานะ แต่ตอนนี้ข้าเองก็มีอยู่แล้วตั้งสามคน เสี่ยวฟางล่ะ เจ้ามีผู้ชายแค่สองคนไม่ใช่เหรอ เจ้าน่าจะเป็นคนทำความรู้จักเขานะ”
“มีแค่สามคนจะกลัวไปทำไม ตอนนี้เผ่าพันธุ์มนุษย์ยิ่งมีจำนวนน้อยๆอยู่ ยิ่งมีพวกสายเลือดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะเพิ่มพวกสายเลือดมากขึ้นเท่านั้น”
เรื่องนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับอาณานิคมเขาหมาง
ไม่จำเป็นต้องรอให้เหล่าทหารเพิ่มระดับสายเลือดไปถึงระดับขั้นวิญญาณ เพราะกว่าจะถึงตอนนั้น พวกเขาอาจจะจบชีวิตลงก่อนเรียบร้อยแล้ว
เสียงของเหล่าหญิงสา
