ฟากฝั่งหนึ่งนั้น เฉินเฉียงในตอนนี้กำลังตกตะลึงเมื่อได้เห็นว่ากระต่ายสายฟ้ากำลังไล่หลังเขามาใกล้ เข้าได้หันหลังกลับและพุ่งต่อไปยังทิศใต้
โดยไม่คาดคิด ด้วยการที่เขาได้เพิ่มค่าความเร็วให้ตนเองไปกว่ายี่สิบกว่าแต้ม ทำให้ในตอนนี้ เขาสามารถลัดเลาะไปตามเงาของต้นไม้ได้ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของพวกมัน
ด้วยระบบนี้ เขาจะสามารถรอดจากเหตุการณ์นี้ไปได้….รึเปล่านะ
ในขณะที่เขากำลังวิ่งออกไปด้วยความตื่นเต้นนั้น เมื่อเขาได้รอบหันมาดู ความรู้สึกของเขาก็ต้องกลับสู่ความรู้สึกนาทีชีวิตอีกครั้ง
“เวรเอ๊ย ไอ้บ้านี่ทำไมมันถึงได้เร็วขนาดนี้เนี่ย”
นี่ขนาดว่าเขานั้นได้เพิ่มความเร็วไปมากมายแล้วแต่ระยะห่างของเขากับกระต่ายสายฟ้ายังค่อยๆร่นเข้ามาได้อยู่อีก
หากเป็นอย่างนี้ต่อไป เขาต้องสลัดมันไม่หลุดแน่ๆ
และในตอนนี้ เฉินเฉียงจึงได้เริ่มหาวิธีตอบโต้
ด้วยความเร็วขนาดนี้ในตอนนี้ถือได้ว่าเป็นที่สุดของร่างกายของเขาแล้ว ไม่ว่าจะเพิ่มค่าความเร็วไปขนาดนั้นก็ไม่มีทางเร็วกว่านี้
ดูเหมือนว่าเขานั้นจะต้องหาที่หลบซ่อนตัวซะแล้ว
-จริงสิ-
เฉินเฉียงนึกถึงทักษะของเขาขึ้นมา ทักษะไร้ตัวตน
เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินเฉียงได้เห็นพุ่มไม้ที่อยู่ข้างหน้าสิบกว่าเมตร เขาได้เบี่ยงตัวเข้าไปในนั้นก่อนที่จะทำการปิดประสาทสัมผัสที่หกของเขาในทันที
ในขณะเดียวกัน เขาได้เปิดใช้ทักษะการตรวจสอบด้วยเสียง
กระต่ายสายฟ้าที่วิ่งไล่หลังเฉินเฉียงมาด้วยความโกรธนั้น มันเอ
